|
المجمع القسطنطيني الثاني (المسكوني الخامس): 5 أيّار - 2 حزيران 553
421- 438- الجلسة الثامنة، في 2 حزيران 553: قوانين
الحكم بالحرم على "الفصول الثلاثة"
421-
(1) من لا يعترف بطبيعة أو جوهر واحد
للآب والابن والروح القدس، وقدرة واحدة، وسلطان واحد، وبثالوث له
الجوهر ذاته، وبلاهوت واحد معبود في ثلاثة أقانيم أو أشخاص، فليكن مثل
هذا مُبسلاً.
فواحد هو
الله الآب، الذي منه كل شيء، وواحد الربّ يسوع المسيح الذي به كل شيء،
وواحد الروح القدس الذي فيه كل شيء.
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
421-
(1) من لا يعترف بطبيعة أو جوهر واحد
للآب والابن والروح القدس، وقدرة واحدة، وسلطان واحد، وبثالوث له
الجوهر ذاته، وبلاهوت واحد معبود في ثلاثة أقانيم أو أشخاص، فليكن مثل
هذا مُبسلاً.
فواحد هو
الله الآب، الذي منه كل شيء، وواحد الربّ يسوع المسيح الذي به كل شيء،
وواحد الروح القدس الذي فيه كل شيء.
|
421 213 ( Trinitas
divina) Can. 1. Si quis non
confitetur Patris, et Filii, et Spiritus Sancti unam naturam
sive substantiam, et unam virtutem et potestatem, trinitatem
consubstantialem, unam deitatem in tribus subsistentiis sive
personis adorandam, talis anathema sit.
Unus enim
Deus et Pater, ex quo omnia; et unus Dominus Iesus Christus, per
quem omnia; et unus Spiritus Sanctus, in quo omnia. |
|
422-
(2) من لا يعترف بوجود ولادتين
لله الكلمة، الواحدة قبل الدهور من الآب، بلا زمن ولا جسد، والأخرى في
آخر الأيام، للكلمة ذاته، الذي نزل من السماوات وتجسّد من أمّ الله
القديسة والدائمة البتولية، وولد منها، فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
422 214
Can. 2. Si quis non
confitetur Dei Verbi duas esse nativitates, unam quidem ante
saecula ex patre sine tempore incorporaliter alteram vero in
ultimis diebus eiusdem ipsius, qui de caelis descendit, et
incarnatus de sancta gloriosa Dei Genitrice et semper Virgine
Maria, natus est ex ipsa, talis an. s. |
|
423-
(3) من يقول أن كلمة الله الذي
صنع المعجزات هو غير المسيح المولود من امرأة (ر غلا 4:4)، أو إنه فيه
كآخر في آخر. ولكنه ليس هو واحداً بذاته ربّنا يسوع المسيح، كلمة الله
المتجسّد والمتأنس، وهو ذاته من صنع المعجزات واحتمل الآلام طوعاً
بالجسد، فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
423 215
Can.3. Si quis dicit, alium
esse Deum Verbum qui miracula fecit, et alium christum qui
passus est, vel Deum Verbum cum Christo nascente de muliere, vel
in ipso esse ut alterum in altero, et non unum eundemque Dominum
nostrum Jesum Christum, Dei Verbum incarnatum et hominem factum,
et ejusdem ipsius miracula et passiones quas voluntarie carne
sustinuit, talis an. s. |
|
424-
(4) من يقول أن اتحاد الله الكلمة
بالإنسان تمّ بحسب النعمة، أو بحسب الفعل، أو بحسب التساوي في الشرف،
أو بحسب السلطة، أو النّقل أو الصّلة أو القدرة، أو المجاملة، كما لو
أن الله الكلمة قد سرّ بالإنسان الذي حصل منه على تقدير جميل وجيّد،
كما يقول تيودورس بحماقة.
أو بحسب
تجانس الأسماء الذي به يتظاهر النساطرة بأنهم، إذ يدعون الله الكلمة
يسوع المسيح، ويُسمّون الإنسان بمفرده مسيحاً وابناً، وهم يتكلّمون
بوضوح على شخصين، إنما يتكلّمون على شخص واحد وعلى مسيح واحد فقط
بالاسم، وبالشرف، وبالكرامة، وبالعبادة.
ولكن إن لم
يعترف بأن اتحاد الله الكلمة بالجسد الذي تحييه نفسٌ عاقلة ومفكّرة قد
حصل بالتركيب، أي بحسب الأقنوم كما علّم الآباء القديسون، وإن لم يعترف
لهذا السبب بأقنومة الوحيد، الذي هو الرب يسوع المسيح، أحد الثالوث
المقدس، فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
424 216
Can. 4. Si quis dicit,
secundum gratiam, vel secundum operationem, vel secundum
dignitatem, vel secundum aequalitatem honoris, vel secundum
auctoritatem, aut relationem, aut affectum, aut virtutem,
unitionem Dei Verbi ad hominem factam esse, vel secundum bonam
voluntatem, quasi quod placuit Deo Verbo homo, eo quod bene
visum est ei de ipso, sicut Theodorus insipiens dicit: vel
secundum homonymiam, per quam Nestoriani Deum Verbum Filium et
Christum vocantes, et hominem separatim Christum et Filium
nominantes, et duas personas evidenter dicentes, per solam
nominationem, et honorem, et dignitatem, et adorationem, unam
personam, unum Filium, et unum Christum confingunt dicere: sed
non confitetur unitatem Dei Verbi ad carnem animatam anima
rationabili et intellectuali, secundum compositionem sive
secundum subsistentiam factam esse, sicut sancti Patres
docuerunt, et ideo unam eius subsistentiam compositam, qui est
Dominus (noster) Jesus Christus, unus de Sancta Trinitate, talis
an. s. |
|
425- فهذا الاتحاد
قد فُهم بأوجه كثيرة: فالبعض من أتباع أبوليناريوس وأوطيخا القائلين
باضمحلال العناصر التي اتّحدت، ينادون باتحاد بالاختلاط، والآخرون
الذين يماثلون ثيودورس ونسطوريوس بالتفكير، ويؤيدون الانقسام، يدخلون
اتحاداً بالصّلة. ولكن كنيسة الله المقدسة، تنبذ نفاق الهرطقتين وتعترف
باتحاد الله الكلمة بالجسد بحسب التركيب، أي بحسب الأقنوم. فالاتحاد
بالتركيب في سرّ المسيح لا يحفظ فقط العناصر المتحدة بلا اختلاط، بل
يرفض الانقسام.
|
425 216 Cum enim
multis modis unitas intelligitur, qui impietatem Apollinarii et
Eutychetis sequuntur, interemptionem eorum quae convenerunt
colentes, unitionem secundum confusionem dicunt. Theodori autem
et Nestorii sequaces, divisione gaudentes, affectualem unitatem
introducunt. Sancta Dei Ecclesia utriusque perfidiae impietatem
reiciens, unitionem Dei Verbi ad carnem secundum compositionem
confitetur, quod est secundum subsistentiam. Unitio enim per
compositionem in mysterio Christi non solum inconfuse ea, quae
convenerunt, conservat, sed nec divisionem suscipit. |
|
426-
(5) من يقبل الأقنوم الواحد في
ربنا يسوع المسيح كأنه يتضمنّ معنى أقانيم متعدّدة، ويحاول بهذه
الطريقة أن يُدخل في سرّ المسيح أقنومين أو شخصين، ويتكلّم، بعد إدخال
شخصين، على شخص واحد بحسب الجلالة والشرف والعبادة، كما كتب ذلك
ثيودورس ونسطوريوس بحماقة، ويفتر على المجمع الخلقيدوني المقدّس، كأنه
استعمل التعبير "أقنوم واحد" بهذا المعنى النفاقيّ، ومن لا يعترف بأن
كلمة الله قد اتّحد بالجسد بحسب الأقنوم وبالتالي أنه ليس سوى أقنوم أو
شخص واحد، وأنه بهذا المعنى اعترف المجمع الخلقيدوني المقدس بأقنوم
واحد في ربنا يسوع المسيح، ليكن مثل هذا مُبسلاً. لأن الثالوث المقدس
لم يتقبّل إضافة شخص أو أقنوم، حتى بعد تجسد أحد الثالوث المقدّس، كلمة
الله.
|
426 217
Can. 5. Si quis unam
subsistentiam Domini nostri Jesu Christi sic intelligit, tamquam
suscipientem plurimarum subsistentiarum significationem, et per
hoc introducere conatur in mysterio Christi duas subsistentias,
seu duas personas, et duarum personarum, quas introducit, unam
personam dicit secundum dignitatem, et honorem, et adorationem,
sicut Theodorus et Nestorius insanientes conscripserunt; et
calumniatur sanctam Chalcedonensem Synodum tamquam secundum
istum impium intellectum unius subsistentiae utentem vocabulo,
sed non confitetur Dei Verbum carni secundum subsistentiam
unitum esse, et propter hoc unam eius subsistentiam, seu unam
personam, et sic et sanctum Chalcedonense Concilium unam
subsistentiam Domini nostri Jesu Christi confessum esse, talis
an. s. Nec enim adiectionem personae vel subsistentiae suscepit
sancta Trinitas ex incarnato uno de sancta Trinitate Deo Verbo. |
|
427-
(6) من يقول أن القديسة المجيدة
الدائمة البتولية مريم هي أم الله بمعنى غير صحيح وغير حقيقي، وإنها
كذلك بالمجاز، كأنما ولد منها مجرّد إنسان، وليس كلمة الله المتجسّد
والمولود، ولكن ولادة الإنسان من مريم تكون منسوبة بحسب رأيهم مجازاً
إلى الله الكلمة بكونه متّحداً بالإنسان الذي ولد، وهو يفتري على
المجمع الخلقيدوني المقدس قائلاً إنه أعلن مريم أمّاً لله بالمعنى
النفاقي الذي يتصورّه ثيودورس.
أو من
يدعها أم الإنسان أو أمّ المسيح، كأنّ المسيح ليس إلهاً، ولكنه لا
يعترف أنها بمعنى صحيح وحقيقي أمّ الله، لأن الله الكلمة، المولود من
الآب قبل الدهور، قد تجسّد منها في الأيام الأخيرة، وأن المجمع
الخلقيدوني المقدس قد اعترف بها، بمثل هذا الشعور الديني، أمّا لله،
فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
427 218
Can. 6. Si quis abusive et
non vere Dei genitricem dicit sanctam gloriosam semper Virginem
Mariam, vel secundum relationem, quasi homine puro nato, sed non
Deo Verbo incarnato et nato ex ipsa, referenda autem, sicut illi
dicunt, hominis nativitate ad Deum Verbum, eo quod cum homine
erat nascente, et calumniatur sanctam Chalcedonensem Synodum,
tamquam secundum istum impium intellectum, quem Theodorus
exsecrandus adinvenit, Dei genitricem Virginem dicentem, vel qui
hominis genitricem vocat, aut Christotocon, id est, Christi
genitricem, tamquam si Christus Deus non esset, et non proprie
et vere Dei genitricem ipsam confitetur, eo quod ipse qui ante
saecula ex Patre natus est Deus Verbum, in ultimis diebus ex
ipsa incarnatus et natus est, et sic pie et sanctam
Chalcedonensem Synodum eam esse confessam, talis an. s. |
|
428-
(7) من يقول أنه "في طبيعتين" ولم
يعترف بأن لا إقرار في اللاهوت والناسوت إلا بربنا الواحد يسوع المسيح،
ليعني بذلك تمايز الطبيعتين اللتين منهما تحقّق الاتحاد المعجز البيان
بلا اختلاط، بدون أن يتحول الكلمة إلى طبيعة الجسد، ولا أن ينتقل الجسد
إلى طبيعة الكلمة، إذ يبقى كلّ منهما ما كان بطبيعته حتى بعد حصول
الاتحاد بحسب الأقنوم، أما إذا كان يعني بهذا التعبير، في شأن سرّ
المسيح، انقساماً إلى أجزاء؛
أو من
يعترف بعدد الطبيعتين في ربنا الواحد يسوع المسيح، الله الكلمة
المتجسد، ولم يأخذ بالاتحاد (لأن الواحد هو من اثنين والاثنين بواحد)،
ولكن أن استعمل العدد لإيجاد طبيعتين منفصلتين، لكل واحدة أقنومها،
فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
428 219
Can. 7. Si quis in duabus
naturis dicens, non ut in deitate et humanitate, unum Dominum
nostrum Iesum Christum cognosci confitetur, ut per hoc
significet differentiam naturarum, in quibus inconfuse
ineffabilis unitio facta est, neque Deo Verbo in carnis naturam
transmutato, neque carne in Verbi naturam transducta (manet enim
utrumque hoc quod est natura, etiam facta unitate secundum
subsistentiam), sed pro divisione per partem, talem excipit
vocem in mysterio Christi, vel numerum naturarum confitendo in
eodem Domino nostro Jesu Christo Deo Verbo incarnato, non
intellectu tantummodo differentiam excipit earum, ex quibus et
compositus est, non interemptam propter unitatem (unus enim ex
utroque, et per unum utraque), sed in hoc numero utitur ut
separatim unaquaque natura suam habente subsistentiam, talis an.
s. |
|
429-
(8) من يعترف بأن اتحاد اللاهوت
والناسوت حصل بطبيعتين، أو يتكلم على طبيعة واحدة متجسّدة لله الكلمة،
ولم يتخذ هذه الصيغ بالمعنى الذي علّمه الآباء، أي أن الاتحاد بحسب
الأقنوم الذي حصل بين الطبيعة البشرية والطبيعة الإلهية، قد نتج منه
مسيح واحد؛ ولكن إذا أراد بهذه التعابير إدخال طبيعة أو جوهر واحد
للاهوت المسيح وجسده، فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
429 220
Can. 8. Si quis ex duabus
naturis deitatis et humanitatis confitens unitatem factam esse,
vel unam naturam Dei Verbi incarnatam dicens, non sic ea excipit
sicut Patres docuerunt, quod ex divina natura et humana,
unitione secundum subsistentiam facta, unus Christus effectus
est, sed ex talibus vocibus unam naturam sive substantiam
deitatis et carnis Christi introducere conatur, talis an. s. |
|
430-
فنحن عندما
نقول إن الكلمة الابن الوحيد قد اتّحد بحسب الأقنوم، لا نقول بحصول نوع
من التماذج بين الطبيعتين بل نعتقد أن الكلمة اتّحد بالجسد وبقيت
بالحريّ كل طبيعة على ما كانت. لذلك واحد هو المسيح الإله والإنسان، هو
عينه من ذات جوهر الآب. بحسب اللاهوت، ومن ذات جوهرنا بحسب الناسوت.
لأن كنيسة الله تنبذ وتُبسل سوية من يقسّمون ويقطّعون سرّ تدبير المسيح
الإلهيّ ومن يُدخلون فيه الاختلاط.
|
430 220 Secundum
subsistentiam enim dicentes unigenitum Deum Verbum carni unitum
esse non confusionem aliquam naturarum in se invicem factam esse
dicimus, sed magis permanente utraque hoc quod est, unitum esse
carni Deum Verbum intelligimus. Propter quod et unus est
Christus, Deus et homo, idem ipse consubstantialis Patri
secundum deitatem, et consubstantialis nobis idem ipse secundum
humanitatem. Aequaliter enim et eos qui per partem dividunt vel
incidunt, et eos qui confundunt divinae dispensationis mysterium
Christi, reicit et anathematizat Dei Ecclesia. |
|
431-
(9) من يقول أن المسيح يُعبد
بطبيعتين، وانطلاقاً من ذلك يُدخل عبادتين، الواحدة خاصة بالله،
والأخرى بالإنسان، أو من يلفّق الكلام في سبيل إلغاء الجسد أو خلط
اللاهوت بالناسوت قائلاً إنه من الائتلاف تحصل طبيعة أو جوهر واحد
ويعبد هكذا المسيح، ولكنه لا يعبد عبادة واحدة الله الكلمة المتجسّد مع
جسده، كما تقبّلت الكنيسة منذ البدء، فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
431 221
Can.9. Siquis in duabus
naturis adorari dicit Chritum, ex quo duas adorationes
introducunt, separatim Deo Verbo, et separatim homini: vel si
quis ad interemptionem carnis vel confusionem deitatiset
humanitatis, unam naturaml sive substantiam eorum quae
convenerunt introducens, sic Christum adorat, sed non una
adoratione Deum Verbum incarnatum cum propria ipsius carne
adorat, sicut ab initio Dei Ecclesiae traditum est, talis an. s. |
|
432-
(10) من لا يعترف بأن الذي صلب في
الجسد، ربنا يسوع المسيح، هو إلهٌ حق، وربّ المجد، وأحد الثالوث
المقدّس، فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
432 222
Can. 10. Si quis non
confitetur, Dominum nostrum Iesum Christum qui crucifixus est
carne, Deum esse verum, et Dominum gloriae, et unum de Sancta
Trinitate, talis an. s. |
|
433-
(11) من لا يُبسل آريوس وإفنوميوس
ومكيدونيوس وأبوليناريوس ونسطوريوس وأوطيخا وأوريجانس وكتاباتهم
المنافقة، وجميع الهراطقة الآخرين الذين حكمت عليهم وأبسلتهم الكنيسة
الكاثوليكية الرسولية المقدسة، والمجامع الأربعة المقدسة التي ذُكرت
سابقاً، وكذلك جميع من رأوا أو يرون مثل آراء الهراطقة المذكورين
سابقاً، واستمرّوا حتى الممات في نفاقهم، فليكن مثل هذا مُبسلاً.
|
433 223
Can. 11. Si quis non
anathematizat Arium, Eunomium, Macedonium, Apollinarium,
Nestorium, Eutychen, Origenem cum impiis eorum conscriptis, et
alios omnes haereticos, qui condemnati et anathematizati sunt a
sancta catholica et apostolica Ecclesia et a praedictis sanctis
quattuor Conciliis, et eos, qui similia praedictis haereticis
sapuerunt vel sapiunt et usque ad mortem in sua impietate
permanserunt vel permanent, talis an. s. |
|
434-
(12) من يدافع عن ثيودورس المصّيصي
المنافق، الذي يقول إن الله الكلمة هو غير المسيح الذي كان مُبتلى
بأهواء النفس ورغائب الجسد، وتحرّر رويداً رويداً من الإغراءات السّفلى
وصار أفض بنُجح أعماله، وذا سلوك لا لوم عليه، فعُمّد كمجرّد إنسان
باسم الآب والابن والروح القدس، وبالمعمودية حُسب أهلاً لتقبّل نعمة
الروح القدس ونيل التبّني. وهو يُعبد في أقنوم الله الكلمة، على مثال
صورة ملكية. وأصبح بعد قيامته لا يتغيّر في أفكاره ومعصوماً تماماً من
الخطيئة.
وقال أيضاً
ثيودورس المنافق نفسه إن اتحاد الكلمة بالمسيح كانت على نسق ما تكلم
عليه الرسول عن الرجل والمرأة: "يصير كلاهما جسداً واحداً" (أف 5 :
31).
وقد تجرأ
على القول، بالإضافة إلى تجاديفه التي لا تُحصى، إن الرب، بعد القيامة،
عندما نفخ في الرسل قائلاً: "خذوا الروح القدس" 0يو 20 : 22)، لم يعطهم
الروح القدس، ولكنه نفخ فيهم ظاهرياً، ويقول هذا الإنسان أيضاً أن
اعتراف توما، عندما لمس يدي الرب وجنبه بعد القيامة، قائلاً: "ربي
وإلهي" (يو 20 : 28)، لم يكلم به المسيح، ولكنه ذهل من عجيبة القيامة
فسبّح الله الذي أقام المسيح.
|
434 224
Can.12. Si quis defendit
impium Theodorum Mopsuestenum, qui dixit alium esse Deum Verbum,
et alium Christum a passionibus animae et desideriis carnis
molestias patientem, et a deterioribus paulatim recedentem, et
sic ex profectu operum melioratum, et a conversatione
immaculatum factum, et tamquam purum hominem baptizatum esse in
nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti, et par baptisma
Sancti Spiritus gratiam accepisse, et filiationem meruisse, et
ad similitudinem imperialis imaginis in persona Dei Verbi
adorari, et post resurrectionem immutabilem cogitationibus et
impeccabilem omnino factum fuisse. Et iterum dixit idem impius
Theodorus, talem factam esse unitionemDei Verbi ad Christum,
qualem dixit Apostolus de viro et muliere: "erunt duo in carne
una" (Eph 5.31). Et super alias innumerabiles blasphemias ausus
est dicere, quod post resurrectiuonem, cum insufflasset Dominus
discipulis et dixisset: "Accipite Spiritum Sanctum" (Jo 20.22),
non dedit eis Spiritum Sanctum, sed figuratim tantummodo
insufflavit. Iste enim et confessionem, quam fecit Thomas, cum
palpasset manus et latus Domini post resurrectionem dicens:
"Dominus meus et Deus meus" (Jo 20.28), inquit non esse dictam a
Thomas de Christo (nec enim dicit Theodorus Deum esse Christum),
sed ad miraculum resurrectionis stupefactum Thomam glorificasse
Deum, qui Christum resuscitavit. |
|
435- والأسوأ من
ذلك أن ثيودورس نفسه، في شرحه لأعمال الرسل، يقارن المسيح بأفلاطون
وماني وإبيقورس ومركيون. فيقول: كما فعل كلّ واحد منهم، بعد أن ابتدع
عقيدته الخاصة، وعمل على أن يُعطي تلاميذه اسم الأفلاطونيين والمانيين
والإبيقوريين والمركيانيين، كذلك بعد أن ابتدع المسيح عقيدة اتخذ منه
اسم المسيحيين.
فمن يدافع
إذن عن ثيودورس المنافق المذكور سابقاً، وعن كتاباته المنافقة، التي
نشر فيها تجاديفه المذكورة وغيرها مما لا يُحصى، على إلهنا ومخلصنا
العظيم يسوع المسيح، ولا يُبسله هو وكتاباته المنافقة ومن يتقبّله، هو
ومن يدافعون عنه أو يقولون إن كلامه صحيح العقيدة، ومن كتبوا لنصرته،
ونصرة كتاباته المنافقة، ومن لهم أو كانت لهم آراء مشابهة، واستمروا
حتى النهاية في مثل هذه الهرطقة، فليكن مُبسلاً.
|
435 225 Et, quod
peius est, etiam in interpretatione, quam in Actus Apostolorum
scripsit Theodorus, similem fecit Christum Platoni, et
Manichaeo, et Epicuro, et Marcioni, dicens: Quod sicut illorum
unusquisque ex dogmate, quod invenit, suos discipulos fecit
vocari Platonicos et Manichaeos et Epicureos et Marcionistas:
simili modo et cum Christus dogma invenisset, ex ipso
Christianos vocari. Si quis igitur defendit praedictum impium
Theodorun et impia eius conscripta, in quibus tam praedictas
quam alias innumerabiles blasphemias effudit contra magnum Deum
et Salvatorem Jesum Christum et non anathematizat eum, et impia
eius conscripta, et omnes qui suscipiunt vel defendunt eum, et
dicunt orthodoxe eum exposuisse, et qui scripserunt pro eo, et
eadem illi sapuerunt, vel scribunt pro eo, vel impiis eius
conscriptis et eos qui similia illi sapiunt, vel aliquando
sapuerunt, et usque ad morte permanserunt vel permanent in tali
impietate, talis an. s. |
|
436-
(13) من يدافع عن كتب ثيودوريتس
المنافقة المناهضة للإيمان الحقيقي، ولمجمع أفسس الأول المقدس، وللقديس
كيرلّس وفصوله الاثني عشر (252 – 263)، وعن كل ما كتبه لنصرة المنافقين
ثيودورس ونسطوريوس والآخرين الذين لهم نفس آراء ثيودورس ونسطوريوس
المذكورين سابقاً، ومن يتقبّلهم هم ونفاقهم، ومن ينسب النفاق إلى
أساقفة الكنيسة الذين يرون أن اتحاد الله والكلمة قد تمّ بحسب الأقنوم.
ومُن لا
يُبسل الكتابات المنافقة المذكورة، والذين شايعوهم أو يشايعونهم في
آرائهم، وجميع من كتبوا ما يخالف الإيمان القويم، أو القديس كيرلّس
وفصوله الاثني عشر، وانتهوا وهم على النفاق نفسه، فليكن مثل هذا
مُبسلاً.
|
436 226
Can. 13. Si quis defendit
impia T h e o d o r i t i conscripta, quae Contra rectam fidem
et contra primam Ephesinam sanctam Synodum, et sanctum Cyrillum
et duodecim eius capitula (cf. *252-263) exposuit, et omnia qua
conscripsit pro Theodoro et Nestorio impiis, et pro aliis qui
eadem praedictis Theodoro et Nestorio sapuerunt, defendens eos
et eorum impietate " et propter hoc impios vocans doctores
Ecclesiae, qui unitatem secundum subsistentiam Dei Verbi ad
carnem confitentur, et non anathematizat ea, et eos qui similia
eis sapuerunt, vel sapiunt insuper autem et omnes, qui
scripserunt contra rectam fidem, et sanctum Cyrillum et duodecim
eius capitula et usque ad mortem in tali impietate permanserunt,
talis an. s. |
|
437-
(14) من يدافع عن الرسالة التي قبل
إن إيبا كتبها إلى ماري الفارسي، وفيها إنكار لتأنس الله الكلمة
المتجسّد من مريم، أم الله القديسة والدائمة البتولية، وكلام على أن من
ولد منها مجرد إنسان، إنسان يدعى هيكلاً، كما لو أن الواحد كان الله
الكلمة والآخر الإنسان. وفيها اتهام للقديس كيرلّس، الناطق بالإيمان
الحق للمسيحيين القويمي العقيدة، بأنه هرطوقي وبأنه كتب أضاليل
أبوليناريوس المنافق نفسها. وفيها لوم لمجمع أفسس الأول المقدس على
حطّه نسطوريوس بدون محاكمة وبدون استقصاء. وهذه الرسالة المنافقة نفسها
تصف فصول القديس كيرلّس الاثني عشر (252 – 263) بأنها منافقة ومخالفة
للإيمان القويم، وتبرّر ثيودورس ونسطوريوس وعقائدهم وكتباتهم المنافقة.
فمن يدافع إذن عن الرسالة المذكورة ولا يُبسلها هي ومن يدافعون عنها
ويقولون أنها قديمة العقيدة، في جزء منها على الأقل، ومن كتبوا ويكتبون
لتأييدها أو لتأييد النفاق الذي تتضمنّه باسم الآباء القديسين والمجمع
الخلقيدوني المقدس، ويستمرون حتى النهاية في ضلالاتهم، فليكن مثل هذا
مبسلاً.
|
437 227
Can. 14. Si quis defendit epistolam, quam dicitur
Ibas ad Marin Persam haereticum scripsisse, quae abnegat quidem
Deum Verbum de sancta Dei genitrice semper virgine Maria
incarnatum, hominem factum esse, dicit autem purum hominem ex
ipsa natum esse, quem templum vocat, ut alius sit Deus Verbum,
et alius homo, et sanctum Cyrillum, qui rectam fidem
Christianorum praedicavit, tamquam haereticum et similiter
Apollinario impio scripsisse criminatur, et inculpat primam
Ephesinam sanctam Synodum tamquam sine examinatione et
quaestione Nestorium condemnantem, et duodecim capitula sancti
Cyrilli (DS 252-263) impia et contraria rectae fidei vocat eadem
impia epistola, et defendit Theodorum et Nestorium, et impia
eorum dogmata et conscripta. Si quis igitur memoratam impiam
epistolam defendit, et non anathematizat eam, et defensores
eius, et eos, qui dicunt eam rectam esse, vel partem eius, et
eos, qui scripserunt vel scribunt pro ea, vel pro impietate quae
in ea continetur, et praesumunt eam defendere vel insertam ei
impietatem nomine sanctorum Patrum vel sancti Chalcedonensis
Concilii, et in his usque ad mortem permanent, talis an. s. |
|
438- بعد أن
اعترفنا إذن بكل هذه الأمور التي تقبلناها من الكتاب المقدس، ومن
تعاليم الآباء القديسين، ومن التحديدات الإيمانية الواحدة ذاتها التي
وردت عن المجامع المقدسة الأربعة المذكورة سابقاً، وبعد أن حكمنا على
الهراطقة ونفاقهم وعلى نفاق من برّروا ويبّررون الفصول الثلاثة
المذكورة، والذين استمرّوا ويستمرّون في ضلالهم، فمن يسعى إلى نقل ما
يخالف ما صُغناه بتقوى، أو إلى تعليمه أو كتابته، إن كان أسقفاً أو من
الإكليروس، يُحرم من الأسقفية ومن الأكليروسية لأنه يكون قد عمل ما
يجافي الحالة الكهنوتية والكنسية. وإذا كان راهباً أو علمانياً
فليُبسل.
|
438 228 Cum igitur
haec ita recte confessi sumus, quae tradita nobis sunt tam a
divinis Scripturis, quam a sanctorum Patrum doctrina, et ab his
quae definita sunt de una eademque fide a praedictis sanctis
quattuor Conciliis, facta autem a nobis et condemnatione contra
haereticos et eorum impietatem, nec non etiam contra eos, qui
defenderunt vel defendunt praedicta impia tria capitula, et
permanserunt in suo errore, vel qui permanent; si quis conatus
fuerit contra haec, quae pie disposuimus, vel tradere vel docere
vel scribere, si quidem episcopus vel clericus sit, iste tamquam
aliena a sacerdotibus et statu ecclesiastico faciens,
denudabitur episcopatu vel clericatu: si autem monachus vel
laicus sit, anathematizabitur. |
|