|
1667- 1719-
الجلسة 14، 25 تشرين الثاني 1551
1) تعليم في سرّ التوبة
تمهيد
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1667-
المجمع
التريدنتينيّ المسكونيّ والعام المقدس... توسّع في الكلام، حين عالج
قرار التبرير [رَ 1542...؛ 1597] على سرّ التوبة، وقد دعت إلى ذلك
الضرورة بسبب ما بين الموضوعات من علاقة. مع ذلك فكثرة الأضاليل
المختلفة في موضوع هذا السرّ قد تضخّمت إلى حدّ أنه بدا من الواجب
والمفيد عموماً أن يعطى له تحديد أكثر دقةً وأشدّ استيفاءً. ومتى
تكشّفت الأضاليل كلها ونبذت، بمعونة الروح القدس، يصبح التعليم
الكاثوليكي واضحاً ودقيقاً. هذا ما يعرضه المجمع المقدس لجميع
المسيحيين حتى يحفظوه دائماً.
|
1667 893a Sacrosancta
oecumenica et generalis Tridentina Synodus..., quamvis in
decreto de iustificatione (DS 1542s 1579) multus fuerit de
paenitentiae sacramento propter locorum cognationem necessaria
quadam ratione sermo interpositus: tanta nihilominus circa illud
nostra hac aetate diversorum errorum est multitudo, ut non parum
publicae utilitatis retulerit, de eo exactiorem et pleniorem
definitionem tradidisse, in qua, demonstratis et convulsis
Spiritus Sancti praesidio universis erroribus, catholica veritas
perspicua et illustris fieret; quam nunc sancta haec synodus
Christianis omnibus perpetuo servandam proponit. |
الفصل الأول: ضرورة سرّ التوبة ووضعه
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1668-
لو كان
للمولودين ولادةً جديدةً عرفانٌ عظيم لجميل الله إلى حدّ أن يحفظوا
باستمرارٍ البرارة التي نالوها بمعمودية عطفه ونعمته، لما كان من
الضروريّ وضع سرٍّ آخر غير المعمودية لأجل مغفرة الخطايا [القانون 2].
ولكن بما أن "الله غنيٌّ بالرحمة" [أف 2 : 4]، "عالمٌ بجبلتنا" [مز 102
: 14] أعطى أيضا دواءً يعيد الحياة إلى الذين أسلموا ذواتهم إلى عبودية
الخطيئة وسلطان إبليس: سرَّ التوبة [القانون1] الذي يجري نعمة موت
المسيح على الذين سقطوا بعد المعمودية.
|
1668 894 Si ea in
regeneratis omnibus gratitudo erga Deum esset, ut iustitiam in
baptismo ipsius beneficio et gratia susceptam constanter
tuerentur, non fuisset opus, aliud ab ipso baptismo sacramentum
ad peccatorum remissionem esse institutum (can 2). Quoniam autem
Deus, dives in misericordia (Eph 2, 4), cognovit figmentum
nostrum (Ps 102, 14), illis etiam vitae remedium contulit, qui
sese postea in peccati servitutem et daemonis potestatem
tradidissent, sacramentum videlicet poenitentiae (can. 1), quo
lapsis post baptismum beneficium mortis Christi applicatur. |
|
1669-
كانت التوبة ضرورية في كل حين، لجميع الناس الذي تلطّخوا بإحدى الخطايا
المميتة، حتى ينالوا النعمة والبرّ، وللذين كانوا قد طلبوا الاغتسال
بسرّ المعمودية أيضاً، حتى إذا نبذوا الشرّ وتخلّصوا من كل نجاسة،
يمقتون إهانة لله هكذا عظيمة، ويشعرون بكرهٍ شديدٍ للخطيئة وبوجع مقدس
في نفوسهم. وقد قال النبيّ: "توبوا واستتييوا بحسب جميع معاصيكم" [مز
18 : 30]. وقال الرب أيضاً: "إن لم تتوبوا تهلكوا جميعكم كذلك" [لو 13
: 3]. ورأس الرسل، بطرس، كان يقول للخطأة الذين كانوا سيتقبّلون
المعمودية محرّضاً على التوبة: "توبوا وليعتمد كل واحد منكم" [أع 2 :
38].
|
1669 894 Fuit quidem
poenitentia universis hominibus, qui se mortali aliquo peccato
inquinassent, quovis tempore ad gratiam et iustitiam assequendam
necessaria, illis etiam, qui baptismi sacramento ablui
petivissent, ut perversitate abiecta et emendata tantam Dei
offensionem cum peccati odio et pio animi dolore detestarentur.
Unde Propheta ait: 'Convertimini et agite poenitentiam ab
omnibus iniquitatibus vestris; et non erit vobis in ruinam
iniquitas' (Ez 18, 30). Dominus etiam dixit: 'Nisi poenitentiam
egeritis, omnes similiter peribitis' (Lc 13, 3). Et princeps
Apostolorum Petrus peccatoribus baptismo initiandis poenitentiam
commendans dicebat: 'Poenitentiam agite, et baptizetur
unusqyuisque vestrum (Act 2, 38). |
|
1670-
ولكن قبل مجيء المسيح لم تكن التوبة سرّاً، وبعد مجيئه لم تكن
قطّ سراً لأحدٍ قبل المعمودية. وقد وضع الربّ سرّ التوبة هذا بنوع
خاصٍّ بعد قيامته من الموتى، عندما نفخ في تلاميذه قائلاً: "خذوا الروح
القدس، فمن غفرتم خطاياهم غفرت لهم، ومن أمسكتم خطاياهم أمسكت" [يو 20
: 22 – 23].
فأن يكون،
بحدثٍ خارق العادة، وبكلام شديدا الوضوح، سلطان مغفرة الخطايا
وإمساكها، لمصالحة المؤمنين الساقطين بعد المعمودية، قد أعطي للرسل
وخلفائهم الشرعيين، هذا قد فهمه الآباء دائماً وبالإجماع [القاونو 3]؛
وكانت الكنيسة على حقٍّ عندما نبذت وشجبت أتباع نوفاتيانس على أنهم
هراطقة لإنكارهم قديماً بعناد سلطة مغفرة الخطايا.
ولهذا
يوافق هذا المجمع المقدس على هذا المعنى الأصيل في كلام الربّ
ويتبنّاه، ويشجب التفسيرات الكاذبة للذين يحولون خطأ معنى هذا الكلام
ليطبّقوه على سلطة الكرازة بكلمة الله وإنجيل المسيح، وليرفضوا وضع هذا
السرّ.
|
1670 894 Porro nec ante
adventum Christi poenitentia erat sacramentum, nec est post
adventum illius cuiquam ante baptismum. Dominus autem
sacramentum poenitentiae tunc praecipue instituit, cum a mortuis
excitatus insufflavit in discipulos suos, dicens: 'Accipite
Spiritum Sanctum; quorum remiseritis peccata, remittuntur eis,
et quorum retinueritis, retenta sunt' (Io 20, 22sq). Quo tam
insigni facto et verbis tam perspicuis potestatem remittendi et
retinendi peccata, ad reconciliandos fideles post baptismum
lapsos, Apostolis et eorum legitimis successoribus fuisse
communicatam, universorum Patrum consensus semper intellexit
(can.3), et Novatianos remittendi potestatem olim pertinaciter
negantes, magna ratione Ecclesia catholica tanquam haereticos
explosit atque condemnavit. Quare verissimum hunc illorum
verborum Domini sensum sancta haec Synodus probans et recipiens
damnat eorum commentitias interpretationes, qui verba illa ad
potestatem praedicandi verbum Dei et Christi Evangelium
annuntiandi contra huiusmodi sacramenti institutionem falso
detorquent. |
الفصل الثاني: الفرق بين سرّ التوبة والمعمودية
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1671-
وإلى ذلك
يبدو بوضوح أن هذا السرّ يختلف عن المعمودية من عدّة وجوه [القانون 2].
ففضلاً عن أن المادة والصورة اللتين يتألف منهما جوهر هذا السرّ
تختلفان اختلافاً شديداً، فمن الواضح جداً أنه لا يجوز لخادم سرّ
المعمودية أن يكون قاضياً، لأن الكنيسة لا تتوجّه بالحكم على أحد قبل
أن يدخل الكنيسة من باب المعمودية. يقول الرسول: "إن الذين من الخارج
ليس لي أن أدينهم" [1 كو 5 : 12].
والأمر غير
الأمر بالنسبة إلى الذين من أسرة الإيمان [رَ غلا 6 : 10]، إلى الذين
جعلهم السيد المسيح نهائياً أعضاء جسده، بغسل المعمودية [رَ 1 كو 12 :
12 -13]. فقد أراد لهؤلاء، إذا تلطّخوا بعد ذلك بخطيئةٍ ما، أن لا
يغتسلوا بمعمودية مكرَّرة، إذ أنّ ذلك محظور في الكنيسة الكاثوليكية،
بل أن يتقدّموا كمذنبين أمام هذه المحكمة، لكي يتمكّنوا من التَّحرر،
بحكم الكهنة، لا مرّةً واحدة، بل كلّ مرةٍ يندمون فيها على الخطايا
المقترفة ويلجأون إليها.
|
1671 895 Ceterum hoc
sacramentum multis rationibus a baptismo differre dignoscitur
(can. 2). Nam praeterquam quod materia et forma, quibus
sacramenti essentia perficitur, longissime dissidet: constat
certe, baptismi ministrum iudicem esse non oportere, cum
Ecclesia in neminem iudicium exerceat, qui non prius in ipsam
per baptismi ianuam fuerit ingressus. 'Quid enim mihi, inquit
Apostolus, de iis, qui foris sunt, iudicare ?' (1 Cor 5, 12).
Secus est de domesticis fidei, quos Christus Dominus lavacro
baptismi sui corporis membra (cf. 1 Cor 12, 13) semel effecit.
Nam hos, si se postea crimine aliquo contaminaverint, non iam
repetito baptismo ablui, cum id in Ecclesia catholica nulla
ratione liceat, sed ante hoc tribunal tamquam reos sisti voluit,
ut per sacerdotum sententiam non semel, sed quoties ab admissis
peccatis ad ipsum paenitentes confugerint, possent liberari. |
|
1672-
وإلى ذلك فثمرة المعمودية غير ثمرة التوبة. فعندما نلبس المسيح
بالمعمودية [رَ غلا 3 : 27]، نصبح فيه خليقةً جديدةً، ونحصل على مغفرة
كاملة لجميع الخطايا. وبسرّ التوبة لا نستطيع البتّة الوصول إلى هذه
الجدّة وإلى هذا الكمال، بغير دموعٍ غزيرة وشدائد كثيرة، وهذا ما تقضي
به العدالة الإلهية. ولهذا قال الآباء بحقٍّ عن التوبة أنها "معمودية
مشقّة". فسرّ التوبة ضروريّ لخلاص الذين سقطوا بعد المعمودية، كما
المعمودية نفسها للذين لم يولدوا بعد ولادة جيدة [القانون 6].
|
1672 895 - Alius praeterea
est baptismi, et alius paenitentiae fructus. Per baptismum enim
Christum induentes (cf. Gal 3, 27) nova prorsus in illo
efficimur creatura, plenam et integram peccatorum omnium
remissionem consequentes: ad quam tamen novitatem et
integritatem per sacramentum paenitentiae, sine magnis nostris
fletibus et laboribus, divina id exigente iustitia, pervenire
nequaquam possumus, ut merito paenitentia 'laboriosus quidam
baptismus' a sanctis Patribus dictus fuerit. Est autem hoc
sacramentum paenitentiae lapsis post baptismum ad salutem
necessarium, ut nondum regeneratis ipse baptismus (can. 6 ). |
الفصل الثالث: أقسام السرّ وثماره
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1673-
وإلى ذلك
يعلّم المجمع المقدس أن صورة سرّ التوبة، التي تكمن فيها قوته بنوعٍ
خاص، هي في قول الخادم: "أحلّك... إلخ" ويضاف إلى هذا القول، إضافة
حميدة، بعض الصلوات التي تعوّدت الكنيسة أن تضيفها، إلاّ أنّها خارجةٌ
تماماً عن مكونات هذه الصورة، وغير ضرورية لمنح السرّ.
أمّا ما هو
بمثابة مادة هذا السرّ، فهي أفعال المعترف نفسه، أي الندامة،
والاعتراف، والكفارة (القانون 4)؛ وبقدر ما تطلب هذه الأفعال الموضوعة
إلهياً، لكمال السرّ عند المعترف، ولمغفرةٍ كاملة وشاملة للخطايا، يقال
عنها إنّها أقسامٌ من التوبة.
|
1673 896 Docet praeterea
sancta Synodus, sacramenti paenitentiae formam, in qua praecipue
ipsius vis sita est, in illis ministri verbis positam esse : Ego
te absolvo, etc. ; quibus quidem de Ecclesiae sanctae more
preces quaedam laudabiliter adiunguntur, ad ipsius tamen formae
essentiam nequaquam spectant, neque ad ipsius sacramenti
administrationem sunt necessariae. Sunt autem quasi materia
huius sacramenti ipsius paenitentis actus, nempe contritio,
confessio et satisfactio (can. 4). Qui quatenus in paenitente ad
integritatem sacramenti, ad plenamque et perfectam peccatorum
remissionem ex Dei institutione requiruntur, hac ratione
paenitentiae partes dicuntur. |
|
1674-
في ما يتعلّق بقوة السرّ وفاعليته فالمصالحة مع الله هي ما يحققه ويبلغ
إليه؛ وهو، عند الأتقياء الذين يتقبلونه بتقوى وعبادة، يتحوّل عادةً
إلى سلامٍ وصفاء، ويبعث في النفس عزاءً روحياً عظيماً.
|
1674 896 - Sane vero res et
effectus huius sacramenti, quantum ad eius vim et efficaciam
pertinet, reconciliatio est cum Deo, quam interdum in viris piis
et cum devotione hoc sacramentum percipientibus conscientiae pax
ac serenitas cum vehementi spiritus consolatione consequi solet. |
|
1675-
وفيما يقول المجمع المقدس كلَّ هذا عن أقسام السرّ ومفعوله، يشجب في
الوقت نفسه أقوال من يذهبون إلى أنّ المخاوف التي تستولي على الضمير،
والإيمان هي أقسام التوبة (القانون 4).
|
1675 896 - Haec de partibus
et effectu huius sacramenti sancta Synodus tradens simul eorum
sententias damnat, qui paenitentiae partes incussos conscientiae
terrores et fidem esse contendunt (can. 4). |
الفصل الرابع: النّدامة
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1676-
الندامة
التي تحتل المكان الأول بين أفعال المعترف التي سبق الكلام عليها، هي
توجّع في النفس ومقتٌ للخطيئة المقترفة، وتصميم على عدم السقوط لاحقاً.
وحركة الندامة هذه كانت في كل زمان ضرورية للحصول على غفران الخطايا،
وعند من سقط بعد المعمودية تهيّئ أيضاً لغفران الخطايا إذا اقترنت
بالثقة في رحمة الله وبالرغبة في عمل كلّ ما تبقى وكان ضرورياً لتقبّل
هذا السرّ كما ينبغي.
فيقرّر
المجمع المقدس أن هذه الندامة لا تقتصر على ترك الخطيئة، والقصد، وبدء
حياةٍ جديدة، بل على كره الحياة القديمة، وفق الأقوال التالية: "انبذوا
عنكم جميع معاصيكم التي عصيتم بها واصنعوا لكم قلباً جديداً وروحاً
جديداً" (حز 18 : 31).
فالذي يصغي
لصراخات القديسين هذه: "إليك وحدك خطئت وأمام عينيك صنعت الشرّ" (مز 5
: 6)؛ "قد أعييت في زفيري. في كلّ ليلةٍ أغمر سريري بدموعي" (مز 6 : 7؛
"أتذكر جميع سنيَّ بمرارة نفسي" (أش 38 : 15)، ولأخرى غيرها، يدرك
بسهولةٍ أنّها صاردة عن كره شديد للحياة الماضية، وعن مقتٍ للخطايا لا
حدّ له.
|
1676 897 Contritio, quae
primum locum inter dictos paenitentis actus habet, animi dolor
ac detestatio est de peccato commisso, cum proposito non
peccandi de cetero. Fuit autem quovis tempore ad impetrandam
veniam peccatorum hic contritionis motus necessarius, et in
homine post baptismum lapso ita demum praeparat ad remissionem
peccatorum, si cum fiducia divinae misericordiae et voto
praestandi reliqua coniunctus sit, quae ad rite suscipiendum hoc
sacramentum requiruntur. Declarat igitur sancta Synodus, hanc
contritionem non solum cessationem a peccato et vitae novae
propositum et inchoationem, sed veteris etiam odium continere,
iuxta illud: 'Proicite a vobis omnes iniquitates vestras, in
quibus praevaricati estis, et facite vobis cor novum et spiritum
novum' (Ez 18, 31). Et certe, qui illos Sanctorum clamores
consideraverit: 'Tibi soli peccavi, et malum coram te feci' (Ps
50, 6); 'Laboravi in gemitu meo; lavabo per singulas noctes
lectum meum' (Ps 6, 7); 'Recogitabo tibi omnes annos meos in
amaritudine animae meae' (Is 38, 15), et alios huius generis,
facile intelliget, eos ex vehementi quodam anteactae vitae odio
et ingenti peccatorum detestatione manasse. |
|
1677-
وإلى ذلك يعلّم المجمع المقدس أنّ هذه الندامة قد تصبح كاملةً بالمحبة
فتصالح الإنسان مع الله قبل التقبّل الفعليّ لهذا السرّ، ومع ذلك فيجب
أن لا تنسب هذه المصالحة إلى الندامة وحدها بمعزلٍ عن الرغبة في تقبّل
السرّ، الرغبة التي تحتوي عليها ضمناً.
|
1677 898 Docet praeterea,
etsi contritionem hanc aliquando caritate perfectam esse
contingat hominemque Deo reconciliare, priusquam hoc sacramentum
actu suscipiatur, ipsam nihilominus reconciliationem ipsi
contritioni sine sacramenti voto, quod in illa includitur, non
esse adscribendam. |
|
1678-
الندامة غير الكاملة (القانون 5) التي تسمى توبة الخوف، لأنّها تنشأ
إمّا عن تصور لشناعة الخطيئة، وإمّا عن خوفٍ من جهنم ومن العقوبات، إذا
خلت من إرادة العودة إلى الخطيئة وكانت مقرونة برجاء الحصول على
المغفرة، فالمجمع المقدس يعلن أنّها لا تجعل الإنسان مرائياً وأكثر
إغراقاً في الخطيئة [رَ 1456]، بل إنّها بالأحرى هبةٌ من الله، ودفعة
من الروح القدس الذي لم يسكن بعد الإنسان التائب، ولكنّه يحرّكه فقط،
ويشدّ أزره، لكي يهيّئ لنفسه الطريق إلى البرّ. وإنّها وإن كانت بدون
سرّ التوبة لا تستطيع بذاتها أن تقود الخاطئ إلى البرّ، فإنها مع ذلك
تهيّئه للحصول على نعمة الله في سرّ التوبة. فأهل نينوى عندما حرّكهم
هذا الخوف لمنفعتهم إذ نهض في وجههم يونان بتهديداته الرهيبة تابوا
توبةً كاملة وحصلوا على رحمة الله (يونان 3).
لذلك ينتاب
بعض الكتاب الكاثوليكيين خطأ، كما لو أنّهم علّموا أنّ سرّ التوبة يمنح
النعمة بدون أيّ تحرك صالح من الذين ينالونه، فكنيسة الله لم تعلم قطّ
هذا التعليم، ولم تفكّر قطّ هذا التفكير، ولكن من الخطأ التعليم الذي
يذهب إلى أنّ الندامة مبتزّة ومنتزعة انتزاعاً، وليست عمل إرادةٍ حرّة.
(القانون 5).
|
1678 898 Illam vero
contritionem imperfectam (can. 5), quae attritio dicitur,
quoniam vel ex turpitudinis peccati consideratione vel ex
gehennae et poenarum metu communiter concipitur, si voluntatem
peccandi excludat cum spe veniae, declarat non solum non facere
hominem hypocritam et magis peccatorem (cf. DS 1456), verum
etiam donum Dei esse et Spiritus Sancti impulsum, non adhuc
quidem inhabitantis, sed tantum moventis, quo paenitens adiutus
viam sibi ad iustitiam parat.
Et quamvis sine sacramento paenitentiae per se ad
iustificationem perducere peccatorem nequeat, tamen eum ad Dei
gratiam in sacramento paenitentiae impetrandam disponit. Hoc
enim timore utiliter concussi Ninivitae ad Jonae praedicationem
plenam terroribus paenitentiam egerunt et misericordiam a Domino
impetrarunt (cf. Ion 3). Quamobrem falso quidam calumniantur
catholicos scriptores, quasi tradiderint, sacramentum
paenitentiae absque bono motu suscipientium gratiam conferre,
quod numquam Ecclesia Dei docuit nec sensit.
Sed et falso docent contritionem esse extortam et coactam, non
liberam et voluntariam (can. 5). |
الفصل الخامس: الاعتراف
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1679-
في موضوع
وضع سرّ التوبة الذي فسّرناه كان موقف الكنيسة الجامعة الدائم، أنّ
الاعتراف الكامل بالخطايا هو من وضع الربّ أيضاً (رَ يع 5 : 16؛ يو 1 :
9؛ لو 5 : 14؛ 17 : 14) وأنّه حقّ إلهيّ ضروريّ على جميع الذين سقطوا
بعد المعمودية (القانون 7). عندما كان سيدنا يسوع المسيح على أهبة
الصعود من الأرض إلى السماء ترك الكهنة ليقوموا مقامه (رَ متى 16 : 19؛
18 : 18؛ يو 30 : 23) على أنّهم رؤساء محكمة وقضاة تحال إليهم جميع
الخطايا المميتة التي قد يسقط فيها المسيحيّون حتى يصدروا، بقوة سلطان
المفاتيح، الحكم الذي يغفر أو يمسك الخطايا. وإنّه من الواضح أنّ
الكهنة لا يستطيعون ممارسة هذا الحكم إذا لم يكونوا على علم بالسبب،
ولا يستطيعون أن يعملوا بعدل في إقرار العقوبات إذا أقرّ المعترفون
بخطاياهم بطريقة عامة لا بذكر الأنواع ولا بالتدقيق.
|
1679 899 Ex institutione
sacramenti paenitentiae iam explicata universa Ecclesia semper
intellexit, institutam etiam esse a Domino integram peccatorum
confessionem (cf. Iac 5, 16;1 Jo 1, 9 (Lc 17, 14)), et omnibus
post baptismum lapsis iure divino necessariam exsistere (can.
7), quia Dominus noster Iesus Christus, e terris ascensurus ad
caelos, sacerdotes sui ipsius vicarios reliquit (Mt 16, 19; 18,
18; Io 20, 23), tamquam praesides et iudices, ad quos omnia
mortalia crimina deferantur, in quae Christi fideles ceciderint,
quo pro potestate clavium remissionis aut retentionis peccatorum
sententiam pronuntient. Constat enim, sacerdotes iudicium hoc
incognita causa exercere non potuisse, neque aequitatem quidem
illos in poenis iniungendis servare potuisse, si in genere
dumtaxat, et non potius in specie ac singillatim sua ipsi
peccata declarassent. |
|
1680-
فيكون من ذلك أنّ على المعترفين، في الاعتراف، أن يعدّدوا جميع الخطايا
المميتة التي يتذكرونها، بعد فحصٍ جدّي لضمائرهم، حتى لو كانت تلك
الخطايا خفيةً جداً ومرتكبة ضدّ الوصيتين الأخيرتين من الوصايا العشر
(رَ خر 20 : 17؛ تث 5 : 21؛ متى 5 : 28): هذه الخطايا تجرح النفس
أحياناً جرحاً أبلغ، وتكون أشدَّ خطراً من التي ترتكب على عيون
الآخرين. أمّا الخطايا العرضية التي لا تفقدنا نعمة الله، والتي كثيراً
ما نسقط فيها، فإنّه وإن كان من العدل ومن المفيد أن تذكر في الاعتراف
(القانون 7). كما يظهر ذلك في سلوك الأتقياء، إلاّ أنّه يمكن السكوت
عنها في غير خطأ، والتكفير عنها بعلاجاتٍ أخرى كثيرة. ولكن بما أنّ
الخطايا الأخرى المميتة، حتى التي ترتكب بالفكر، تجعل البشر "أبناء
غضب" (أف 2 : 4) وأعداء الله، فمن الضروري أن يطلب عنها المغفرة من
الله باعتراف صريح ومليء بالاتضاع.
ولهذا
فعندما يعمل المسيحيون على الاعتراف بجميع ما يتذكرون من الخطايا،
يعرضونها، بدون شكّ لمغفرة الرحمة الإلهية (القانون 7). والذين يسلكون
غير هذا المسلك، ويخفون باختيارهم بعض هذه الخطايا لا يعرضون على رحمة
الله شيئاً يغفر بوساطة الكاهن. وهكذا "إذ خجل المريض ولم يكشف للطبيب
عن الجرح، فالعلاج لا يشفي ما يجهله".
|
1680 899 Ex his colligitur,
oportere a paenitentibus omnia peccata mortalia, quorum post
diligentem sui discussionem conscientiam habent, in confessione
recenseri, etiamsi occultissima illa sint et tantum adversus duo
ultima decalogi praecepta commissa (Ex 20, 17; Act 5, 28), quae
nonnumquam animum gravius sauciant, et periculosiora sunt iis,
quae in manifesto admittuntur. Nam venialia, quibus a gratia Dei
non excludimur et in quae frequentius labimur, quamquam recte et
utiliter citraque omnem praesumptionem in confessione dicantur
(can. 7), quod piorum hominum usus demonstrat : taceri tamen
citra culpam multisque aliis remediis expiari possunt. Verum,
cum universa mortalia peccata, etiam cogitationis, homines 'irae
filios' (Eph 2, 3 ) et Dei inimicos reddant, necessum est omnium
etiam veniam cum aperta et verecunda confessione a Deo quaerere.
Itaque dum omnia, quae memoriae occurrunt, peccata Christi
fideles confiteri student procul dubio omnia divinae
misericordiae ignoscenda exponunt (can. 7). Qui vero secus
faciunt et scienter aliqua retinent, nihil divinae bonitati per
sacerdotem remittendum proponunt. 'Si enim erubescat aegrotus
vulnus medico detegere, quod ignorat medicina non curat'. |
|
1681-
وإذ كان
الأمر كذلك وجب، في الاعتراف، إيضاح الظروف التي تغير نوع الخطيئة،
(القانون 7) وإلاّ بقيت الخطايا غير معروضةٍ عرضاً كاملاً من قبل
المعترف، وغير معروفةٍ معرفةً كاملة من قبل القضاة، فيستحيل من ثمَّ
على هؤلاء أن يزنوا خطورة الخطايا والعقوبة التي تقضيها. وإنّه لمن
التجنّي أن يعلّم بعضهم أنّ هذه الظروف من اختراع أناسٍ عاطلين عن
العمل، أو انّه يجب الاقتصار في الاعتراف على ظرف واحد كأن يقول
الإنسان أخطأت ضدّ أخي.
|
1681 899 Colligitur
praeterea, etiam eas circumstantias in confessione explicandas
esse, quae speciem peccati mutant (can. 7), quod sine illis
peccata ipsa nec a paenitentibus integre exponantur, nec
iudicibus innotescant, et fieri nequeat, ut de gravitate
criminum recte censere possint et poenam, quam oportet, pro
illis paenitentibus imponere. Unde alienum a ratione est docere,
circumstantias has ab hominibus otiosis excogitatas fuisse, aut
unam tantum circumstantiam confitendam esse, nempe peccasse in
fratrem. |
|
1682-
وإنّه لمن الكفر أن يقال إنّ الاعتراف المفروض عمله على هذه الصورة
أمرٌ مستحيل (القانون 8)، أو أن يدعى عذاب الضمائر؛ فإنّه من الواضح أن
لا شيء في الكنيسة يطلب من المعترفين سوى فحصٍ للضمير جدّي، يتناول
جميع المواطن الخفيّة والظاهرة فيه، والاعتراف بالخطايا التي يتذكّرون
أنّهم أهانوا بها ربّهم وإلهم إهانةً جسيمة. أمّا الخطايا الأخرى التي
خفيت عن التحرّي الجدّي فلا ريب أنها دخلت في مجموعة ما اعترف به.
ولأصحابها نقول ما قاله النبي: "نقّني من الخفايا يا ربّ" (مز 19 :
13). إنّ صعوبة مثل هذا الاعتراف والخجل المتأتّي من واجب الكشف عن
الخطايا قد يبدوان عبئاً ثقيلاً لو لم يعمل على تخفيفهما عدد الفوائد
والتَّعزيات وأهميتها التي توفرها، في غير ريب، لجميع الذين يقتربون من
هذا السرّ كما يليق.
|
1682 900 Sed et impium est,
confessionem, quae hac ratione fieri praecipitur, impossibilem
dicere (can. 8), aut carnificinam illam conscientiarum
appellare; constat enim, nihil aliud in Ecclesia a paenitentibus
exigi, quam ut, postquam quisque diligentius se excusserit et
conscientiae suae sinus omnes et latebras exploraverit, ea
peccata confiteatur, quibus se Dominum et Deum suum mortaliter
offendisse meminerit; reliqua autem peccata, quae diligenter
cogitanti non occurrunt, in universum eadem confessione inclusa
esse intelliguntur; pro quibus fideliter cum Propheta dicimus:
'Ab occultis meis munda me, Domine' (Ps 18, 13). Ipsa vero
huiusmodi confessionis difficultas ac peccata detegendi
verecundia gravis quidem videri posset, nisi tot tantisque
commodis et consolationibus levaretur, quae omnibus digne ad hoc
sacramentum accedentibus per absolutionem certissime
conferuntur. |
|
1683-
أمّا في شأن الاعتراف السرّي أمام كاهنٍ منفرد، فالمسيح لم يمنع أن
يعترف الإنسان بخطاياه علانيةً عقاباً للخطايا وعمل تواضع شخصياً،
ومثلاً صالحاً لفائدة الآخرين، وبناءً للكنيسة التي أهينت. إلاّ أنّ
هذا المبدأ، لم يصدر عن وصيّة إلهية، ولا يكون من الفطنة أن يقرَّ شرعٌ
بشريّ وجوب الكشف عن الخطايا باعترافٍ علنيّ، ولا سيّما الخطايا السرية
(القانون 6).
وأقدم
الآباء وأشدّهم قداسةً أجمعوا على التحريض دائماً على الاعتراف السرّي
غير العلنيّ، الذي مارسته الكنيسة منذ البدء وما زالت تمارسه الآن،
وهكذا فباطلة ومردودةٌ الافتراءات الكاذبة التي يطلقها أولئك الذين
يتجرَّأون ويعلمون أنّ هذا الاعتراف غريبٌ عن وصية الله، وأنّه اختراع
بشريّ ابتدأ مع الآباء المحترمين في المجمع اللاتراني الرابع
(القانون8). فالكنيسة لم ترسم في المجمع اللاتراني أن يعترف المسيحيون
– كانت قد أدركت أنّ ذلك كان ضرورياً وأنّه من وضع إلهيّ – ولكنّها
رسمت أن يجري الاعتراف مرّةً في السنة على الأقل، يقوم به جميع من
أدركوا سنّ الرشد. ومن هنا كان التقيّد بعادة الاعتراف الخلاصية هذه في
زمن الصوم المقدس والمؤاتي، العادة الجزيلة الفائدة للنفوس، والتي
يؤيّدها هذا المجمع المقدس تأييداً شديداً، ويتبناها على أنّها تقيّة،
وإنّه من الواجب الحفاظ عليها. (القانون 8؛ رَ 812).
|
1683 901 Ceterum, quoad
modum confitendi secreto apud solum sacerdotem, etsi Christus
non vetuerit, quin aliquis in vindictam suorum scelerum et sui
humiliationem, cum ob aliorum exemplum tum ob Ecclesiae offensae
aedificationem, delicta sua publice confiteri possit: non est
tamen hoc divino praecepto mandatum, nec satis consulte humana
aliqua lege praeciperetur, ut delicta, praesertim secreta,
publica essent confessione aperienda (can. 6). Unde cum a
sanctissimis et antiquissimis Patribus magno unanimique consensu
secreta confessio sacramentalis, qua ab initio Ecclesia sancta
usa est et modo etiam utitur, fuerit semper commendata,
manifeste refellitur inanis eorum calumnia, qui eam a divino
mandato alienam et inventum humanum esse, atque a Patribus in
Concilio Lateranensi (IV) congregatis initium habuisse, docere
non verentur (can. 8); neque enim per Lateranense Concilium
Ecclesia statuit, ut Christi fideles confiterentur, quod iure
divino necessarium et institutum esse intellexerat, sed ut
praeceptum confessionis saltem semel in anno ab omnibus et
singulis, cum ad annos discretionis pervenissent, impleretur.
Unde iam in universa Ecclesia cum ingenti animarum fidelium
fructu observatur mos ille salutaris confitendi sacro illo et
maxime acceptabili tempore Quadragesimae, quem morem haec sancta
Synodus maxime probat et amplectitur tamquam pium et merito
retinendum (can. 8; cf. DS 812). |
الفصل السادس: خادم هذا السرّ والحلّ
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1684-
في ما
يتعلّق بخادم هذا السرّ، يقرّ المجمع المقدس أنّ جميع التعاليم التي
يمدّ ضلالها سلطة المفاتيح إلى جماعات مختلفةٍ من الناس غير الأساقفة
والكهنة، تعاليم خاطئة وبعيدة كلياً عن حقيقة الإنجيل (القانون 10).
أصحابها يعتقدون أن كلام الربّ "كل ما تربطونه على الأرض يكون مربوطاً
في السماء، وكلّ ما تحلّونه على الأرض يكون محلولاً في السماء" (متى
18:18) و"من غفرتم خطاياهم غفرت لهم، ومن أمسكتم خطاياهم أمسكت" (يو 20
: 23) قد وجّه إلى جميع المسيحيين في غير تمييز، خلافاً لوضع السرّ،
بحيث إنّ لكلّ إنسان سلطة الحلّ من الخطايا، الخطايا العلنية بعقوبةٍ
تفرض على الخاطئ بموافقته، والخطايا الخفية باعترافٍ عفويّ لأيّ إنسان.
والمجمع
المقدس يعلم أيضاً أنّ الكهنة الذين في حال الخطيئة المميتة أنفسهم
يمارسون، بكونهم خدمة المسيح، وظيفة الحلّ من الخطايا بقوّة الروح
القدس التي تقبّلوها بالرسامة، وإنّه لمن الخطأ في الرأي الادّعاء أنّ
هذه السلطة لا توجد إلاّ عند الكهنة الطالحين.
|
1684 902 Circa ministrum
autem huius sacramenti declarat sancta Synodus falsas esse et a
veritate Evangelii penitus alienas doctrinas omnes, quae ad
alios quosvis homines praeter episcopos et sacerdotes (can. 10)
clavium ministerium perniciose extendunt, putantes verba illa
Domini: 'Quaecumque alligaveritis super terram, erunt ligata et
in caelo, et quaecumque solveritis super terram, erunt soluta et
in caelo' (Mt 18,18), et : 'Quorum remiseritis peccata,
remittuntur eis, et quorum retinueritis retenta sunt' (Jo 20,
23), ad omnes Christi fideles indifferenter et promiscue contra
institutionem huius sacramenti ita fuisse dicta, ut quivis
potestatem habeat remittendi peccata, publica quidem per
correptionem, si correptus acquieverit, secreta vero per
spontaneam confessionem cuicumque factam. Docet quoque, etiam
sacerdotes, qui peccato mortali tenentur, per virtutem Spiritus
Sancti in ordinatione collatam tamquam Christi ministros
functionem remittendi peccata exercere, eosque prave sentire,
qui in malis sacerdotibus hanc potestatem non esse contendunt. |
|
1685-
وإن كان حلّ الكاهن منح موهبةٍ لا يملكها، فهو ليس مجرَّد خدمةٍ
للتبشير بالإنجيل أو لإعلان مغفرة الخطايا، ولكنّه صورةٌ لعملٍ قضائي
يصدر عنه الكاهن حكماً لا يختلف عن حكم القاضي (القانون 9).
ولهذا يجب
على المعترف أن لا يجعل جلَّ اعتماده على الإيمان الذي يحسب أنّه، وإن
لم تكن هنالك أيّ ندامة، وإن لم تكن عند الكاهن نية العمل بجدية وإعطاء
الحلّ على حقيقته، محلولٌ حقاً أمام الله بسبب إيمانه فقط. فالإيمان لا
يحلّ الخطايا بدون التوبة، والذي يشعر أنّ الكاهن يمنحه الحلّ مزاحاً
ولا يطلب كاهناً آخر يعمل بجدية، يكون خلاصه ضحية إهماله (رَ 1462).
|
1685 902 Quamvis autem
absolutio sacerdotis alieni beneficii sit dispensatio tamen non
est solum nudum ministerium vel annuntiandi Evangelium vel
declarandi remissa esse peccata: sed ad instar actus iudicialis,
quo ab ipso velut a iudice sententia pronuntiatur (can. 9).
Atque ideo non debet paenitens adeo sibi de sua ipsius fide
blandiri, ut, etiamsi nulla illi adsit contritio, aut sacerdoti
animus serio agendi et vere absolvendi desit, putet tamen se
propter suam solam fidem vere et coram Deo esse absolutum. Nec
enim fides sine paenitentia remissionem ullam peccatorum
praestaret, nec is esset nisi salutis suae negligentissimus, qui
sacerdotem ioco se absolventem cognosceret, et non alium serio
agentem sedulo requireret (Cf. DS 1462). |
الفصل السابع: حفظ الحالات
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1686-
بما أنّ
طبيعة القضاء وقوامه يقضيان بأن يقع الحكم على أشخاصٍ، كان الاقتناع
الدّائم في كنيسة الله – وهذا المجمع يثبت حقيقة ذلك – بأنّ الحلّ الذي
يصدر عن كاهنٍ ليس له، على من يحلّه، سلطةٌ عادية أو تفويضية، هو حلّ
باطلٌ ولا قيمة له.
|
1686 903 Quoniam igitur
natura et ratio iudicii illud exposcit, ut sententia in subditos
dumtaxat feratur, persuasum semper in Ecclesia Dei fuit et
verissimum esse Synodus haec confirmat, nullius momenti
absolutionem eam esse debere, quam sacerdos in eum profert, in
quem ordinariam aut subdelegatam non habet iurisdictionem. |
|
1687-
ولكن هنالك قضية رأى الآباء القديسون أنها تتعلّق بنوع خاص بنظام الشعب
المسيحيّ: وهي أنّ بعض الخطايا، ممّا هو جسيم وفظيع، لا يستطيع أيّ
كاهنٍ أن يحلّها، فتحفظ لذوي الدرجات العليا. ولهذا رأى بحقٍّ الأحبار
الأعظمون، بما منحوا من سلطةٍ عليا في الكنيسة الجامعة، أن يحفظوا
لحكمهم الخاصّ بعض القضايا الجرمية الأشدّ خطورة.
ولا مجال
للشك، وكل ما يأتي من الله يأتي مرتباً (رو 13 : 1)، في أنّه يجوز ذلك
لكلّ أسقفٍ، في أبرشيّته الخاصة، للبنيان لا للهدم" (2 كو 10 : 8؛ 13 :
10)، بما منحوا من سلطة على رعاياهم تفوق سلطة الكهنة الآخرين، ولا
سيّما في ما يتعلّق بالخطايا الواقعة تحت عقوبة الحرم. وإنّه ليتَّفق
مع السلطة الإلهية أتفاقاً تاماً أن يكون لحفظ الخطايا هذا مفعول ليس
في النظام الخارجي وحسب، بل أمام الله أيضاً. (القانون 11).
|
1687 903 Magnopere vero ad
christiani populi disciplinam pertinere sanctissimis Patribus
nostris visum est, ut atrociora quaedam et graviora crimina non
a quibusvis, sed a summis dumtaxat sacerdotibus absolverentur.
Unde merito Pontifices Maximi, pro suprema potestate sibi in
Ecclesia universa tradita, causas aliquas criminum graviores suo
potuerunt peculiari iudicio reservare. Neque dubitandum esset,
quando omnia, quae a Deo sunt, ordinata sunt, quia hoc idem
episcopis omnibus in sua cuique dioecesi, in aedificationem
tamen, non in destructionem (2 Cor 13, 10) liceat pro illis in
subditos tradita supra reliquos inferiores sacerdotes
auctoritate, praesertim quoad illa, quibus excommunicationis
censura annexa est. Hanc autem delictorum reservationem consonum
est divinae auctoritati non tantum in externa politia, sed etiam
coram Deo vim habere (can. 11). |
|
1688-
ولكي لا يتعرّض أحدٌ للهلاك بسبب ذلك، حرصت كنيسة الله أبداً وبكلّ
تقوى على أن يُلغى كلّ حفظٍ في ساعة الموت، وأن يكون لجميع الكهنة
السلطة عند ذلك لحلّ جميع الخاطئين من جميع خطاياهم وما قد يكون عليهم
من عقوبات. وفي غير حال خطر الموت، يبقى للكهنة، وهم غير قادرين على
الحلّ من المحفوظ، أن يقنعوا الخطأة باللجوء إلى القضاة الأعلين
والشرعييّن لكي يحصلوا على الحلّ.
|
1688 903 Verumtamen pie
admodum, ne hac ipsa occasione aliquis pereat, in eadem Ecclesia
Dei custoditum semper fuit, ut nulla sit reservatio in articulo
mortis, atque ideo omnes sacerdotes quoslibet paenitentes a
quibusvis peccatis et censuris absolvere possunt; extra quem
articulum sacerdotes cum nihil possint in casibus reservatis, id
unum paenitentibus persuadere nitantur, ut ad superiores et
legitimos iudices pro beneficio absolutionis accedant. |
الفصل الثامن: ضرورة الكفّارة وثمرتها
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1689-
أخيراً في
ما يتعلّق بالكفارة – وهي من بين جميع أقسام التوبة التي حرّض عليها
آباء الشعب المسيحيّ قديماً، ما راح في هذه الأيام أناس عليهم ظواهر
التقوى وقد أنكروا قوّتها (رَ 2 تيم 3 : 5) يتنكرّون لها بشدّة
متستّرين بستار التقوى – فالمجمع المقدس. يعلن أنّه من الخطأ الفادح
ومن المخالف لكلام الله، أن يقال إنّ الخطيئة لا يغفرها الربّ أبداً
بدون أن يصفح عن كامل العقوبة أيضاً (القانونان 12 و 15) وإننّا نجد في
الكتاب المقدس أمثالاً واضحةً ومعروفةً جداً، بقطع النظر عن التقليد
الإلهي، تدحض بوضوح هذه الضلالة (رَ تك 3 : 16 – 19؛ عد 12 : 14...؛ 20
: 11...، 2...، 12 : 13 – 14).
|
1689 904 Demum quoad
satisfactionem, quae ex omnibus paenitentiae partibus,
quemadmodum a Patribus nostris christiano populo fuit perpetuo
tempore commendata, ita una maxime nostra aetate summo pietatis
praetextu impugnatur ab iis, qui speciem pietatis habent,
virtutem autem eius abnegarunt (cf. 2 Tim 3, 5), sancta Synodus
declarat, falsum omnino esse et a verbo Dei alienum, culpam a
Domino numquam remitti, quin universa etiam poena condonetur
(can. 12 et 15). Perspicua enim et illustria in sacris Litteris
exempla (cf. Gn 3, 16ss; Nm 12, 14s; 20, 11s; 2 Rg 12, 13s,
etc.) reperiuntur, quibus praeter divinam traditionem hic error
quam manifestissime revincitur. |
|
1690-
يبدو أنّ من مفهوم العدل الإلهي أن يقضي على من خطئوا عن جهلٍ قبل
المعمودية، بأن يستعيدوا حال النعمة، على خلاف من تحرّروا من عبودية
الخطيئة وإبليس بعدما نالوا موهبة الروح القدس، فلم يتورّعوا من إفساد
هيكل الله بإرادتهم واختيارهم (رَ 1 كو 3 : 17) وإحزان الروح القدس (رَ
أف 4 : 30). ومن الموافق أن لا تغفر الرحمة الإلهية خطايانا بدون أيّ
كفارة، بحيث نغتنم الفرصة ونستخفُّ خطايانا فنسقط في أقبح منها مهينين
الروح القدس (رَ عب 10 : 29) ومدَّخرين لنفسنا غضباً ليوم الغضب (رَ رو
2 : 5؛ يع 5 : 3). فلا شكّ في أنّ هذه العقوبات التكفيرية تبعد جداً عن
الخطيئة، وتكبح كالمكابح، وتجعل التائبين أشدّ فطنة واحتياطاً
للمستقبل، إنّها أيضاً علاجٌ لمخلّفات الخطيئة، وهي تنزع العادات
القبيحة التي خلّفتها حياةٌ فاسدة، وتحمل على ممارسة الأعمال الفاضلة
المخالفة لتلك العادات.
وما من
سبيل رأتها كنيسة الله أشدّ أماناً للإبعاد العقوبة التي يهدّد بها
الربّ (رَ متى 3 : 2؛ 8 : 4 : 17؛ 11 : 21) من الانقطاع إلى أعمال
التوبة بقلبٍ منكسر. يضاف إلى ذلك أنّنا عندما نتألم في التكفير عن
خطايانا نتشبَّه بالمسيح يسوع الذي كفّر عن خطايانا (رَ رو 3 : 10؛ يو
2 : 1 – 2)، والذي كفايتنا منه (رَ 2 كو 3 : 5)، واثقين ثقةً تامةً
أنّنا إذا تألمنا معه نتمجد أيضاً معه (رو 8 : 17).
|
1690 904 Sane et divinae
iustitiae ratio exigere videtur, ut aliter ab eo in gratiam
recipiantur, qui ante baptismum per ignorantiam deliquerint;
aliter vero, qui semel a peccati et daemonis servitute liberati,
et accepto Spiritus Sancti dono, scientes 'templum Dei violare'
(1 Cor 3, 17) et 'Spiritum Sanctum contristare' (Eph 4, 30) non
formidaverint. Et divinam clementiam decet, ne ita nobis absque
ulla satisfactione peccata dimittantur, ut occasione accepta,
peccata leviora putantes, velut iniurii et 'contumeliosi
Spiritui Sancto' (Hebr 10, 29), in graviora labamur,
'thesaurizantes nobis iram in die irae' (Rom 2, 5: Iac 5, 3).
Procul dubio enim magnopere a peccato revocant, et quasi freno
quodam coercent hae satisfactoriae poenae, cautioresque et
vigilantiores in futurum paenitentes efficiunt; medentur quoque
peccatorum reliquiis, et vitiosos habitus male vivendo
comparatos contrariis virtutum actionibus tollunt. Neque vero
securior ulla via in Ecclesia Dei umquam existimata fuit ad
amovendam imminentem a Domino poenam, quam ut haec paenitentiae
opera (Mt 3, 2 8; 4, 17; 11, 21, etc.) homines cum vero animi
dolore frequentent. Accedit ad haec, quod dum satisfaciendo
patimur pro peccatis, Christo Iesu, qui pro peccatis nostris
satisfecit (cf. Rom 5,10; 1 Jo 2, 1s), 'ex quo omnis nostra
sufficientia est' (cf. 2 Cor 3, 5), conformes efficimur,
certissimam quoque inde arrham habentes, quod, si compatimur, et
conglorificabimur (cf. Rom 8, 17). |
|
1691-
ولكن هذه الكفّارة التي نقوم بها لأجل خطايانا، هي من صنعنا كما هي صنع
يسوع المسيح، إذ إنّنا نحن الذين لا نستطيع شيئاً بأنفسنا، نستطيع كل
شيء بمعونة الذي يقوّينا (رَ فيل 4 : 13). وهكذا فليس للإنسان شيء يفخر
به، ولكن فخرنا كلّه في المسيح (رَ 1 كو 1 : 31؛ 2 كو 10 : 17؛ غلا 6 :
14)، الذي به نحيا (أع 17 : 28)، وبه نستحق، وبه نكفّر، مثمرين ثماراً
تليق بالتوبة (لو 3 : 8؛ متى 3 : 8) ثماراً تستمدّ منه قوّتها، وهو
يرفعها إلى الآب، والآب يتقبّلها به (القانون 13...).
|
1691 904 Neque vero ita
nostra est satisfactio haec, quam pro peccatis nostris
exsolvimus, ut non sit per Christum Iesum; nam qui ex nobis
tamquam ex nobis nihil possumus, eo cooperante, 'qui nos
confortat, omnia possumus' (cf. Phil 4, 13). Ita non habet homo,
unde glorietur; sed omnis gloriatio (cf. 1 Cor 1, 31; 2 Cor 10,
17; Gal 6, 14) nostra in Christo est, 'in quo vivimus' (cf. Act
17, 28), in quo meremur, in quo satisfacimus, 'facientes fructus
dignos paenitentiae' (cf. Lc 3, 8), qui ex illo vim habent, ab
illo offeruntur Patri, et per illum acceptantur a Patre (can. 13
s). |
|
1692-
فعلى كهنة الرب، بقدر ما يوحي إليهم الروح والفطنة، أن يفرضوا
الكفّارات الخلاصية الملائمة، بالنّظر إلى طبيعة الخطايا وإمكانات
التائبين. فإذا راحوا يغضّون أنظارهم عن الخطايا، ويتساهلون مع
التائبين فارضين أموراً طفيفة عن خطايا جسيمة جداً، يشتركون في خطايا
غيرهم (1 تيم 5 : 22). فليجعلوا أمام عيونهم أنّ الكفّارة التي
يفرضونها لا تهدف فقط إلى الحفاظ على الحياة الجديدة وإلى الشفاء من
الضعف، ولكنّها تهدف أيضاً إلى الاثّئار من الخطايا القديمة وإلى
معاقبتها. فالآباء الأقدمون علّموا هم أيضاً واعتقدوا أنّ سلطة
المفاتيح أعطيت للكهنة لا ليحلّوا فقط، بل ليربطوا أيضاً (رَ متى 16 :
19؛ 18: 18؛ يو 20 : 23؛ (القانون59.
ولم
يذهبوا، بسبب ذلك، إلى أن يروا في سرّ التوبة محكمة غضبٍ وعقوبة – هذا
ما لم يره قط أيّ كاثوليكي – ولا أنّ قوّة استحقاق سيدنا يسوع المسيح
قد عُتّم عليها أو نُقصت في قسم منها بسبب كفاراتنا هذه. وإذ لم يرد
المجدّدون أن يفهموا ذلك راحوا يعلّمون أنّ أفضل توبة تكون في حياةٍ
جديدة (رَ 1457)، كما راحوا يفرغون الكفّارة من أيّ قوّة وأيّ مفعول،
ويندّدون باللجوء إليها (القانون 13).
|
1692 905 Debent ergo
sacerdotes Domini, quantum spiritus et prudentia suggesserit,
pro qualitate criminum et paenitentium facultate, salutares et
convenientes satisfactiones iniungere, ne, si forte peccatis
conniveant et indulgentius cum paenitentibus agant, levissima
quaedam opera pro gravissimis delictis iniungendo, alienorum
peccatorum participes efficiantur (cf. I Tim 5, 22). Habeant
autem prae oculis, ut satisfactio, quam imponunt, non sit tantum
ad novae vitae custodiam et infirmitatis medicamentum, sed etiam
ad praeteritorum peccatorum vindictam et castigationem: nam
claves sacerdotum non ad solvendum dumtaxat, sed et ad ligandum
concessas (cf. Mt 16, 19; 18,18; Jo 20, 23; can. 15) etiam
antiqui Patres et credunt et docent. Nec propterea existimarunt,
sacramentum paenitentiae esse forum irae vel poenarum; sicut
nemo umquam catholicus sensit, ex huiusmodi nostris
satisfactionibus vim meriti et satisfactionis Domini nostri Iesu
Christi vel obscurari vel aliqua ex parte imminui; quod dum
Novatores intelligere volunt, ita optimam paenitentiam novam
vitam esse docent (cf. DS 1457), ut omnem satisfactionis vim et
usum tollant (can. 13). |
الفصل التاسع: الأعمال التكفيرية
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1693-
المجمع
يعلّم أنّ جود الله واسعٌ جداً بحيث إنّه ليس فقط العقوبات التي نفرضها
تلقائياً على أنفسنا شجباً للخطيئة أو التي تفرضها إرادة الكاهن وفق
جسامة الخطيئة، ولكن (وذلك علامة حبّ عظيم) المحن الزمنية أيضاً التي
ينزلها الله ونتحمّلها بصبرٍ، من شأنها أن تكفّر أمام الله الآب
بالمسيح يسوع. (القانون 3).
|
1693 906 Docet praeterea,
tantam esse divinae munificentiae largitatem, ut non solum
poenis sponte a nobis pro vindicando peccato susceptis, aut
sacerdotis arbitrio pro mensura delicti impositis, sed etiam
(quod maximum amoris argumentum est) temporalibus flagellis a
Deo inflictis et a nobis patienter toleratis apud Deum Patrem
per Christum Jesum satisfacere valeamus (can. 13). |
|