|
المجمع التريدنتيني: (المسكوني التاسع عشر):
13 كانون الأول 1545 – 4 كانون الأول 1563
1500-
الجلسة الثالثة، 4 شباط 1546: قرار في قانون الإيمان
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1500-
المجمع
التريدنتيني المسكوني والعام هذا، المنعقد شرعياً في الروح القدس،
برئاسة مفوّضي الكرسيّ الرسوليّ الثلاثة، نظر في أهمية الأشياء التي
تجب معالجتها، ولا سيّما تلك الواقعة تحت عناوين استئصال الهرطقات،
وإصلاح الأخلاق، وهي دواعي الاجتماع الرئيسيّة، ... رأي أنّه لا بدّ من
التعبير عن قانون الإيمان الذي درجت عليه الكنيسة المقدسة الرومانية،
على أنّه المبدأ الذي يلتقي عنده بالضرورة جميع الذين يعترفون بإيمان
المسيح، والأساس الوحيد الذي لن تقوى عليه أبواب الجحيم أبداً (رَ متى
16 : 18)، مردّداً الألفاظ التي يُتلى فيها في جميع الكنائس – [يلي
قانون الإيمان النيقاوي – القسطنطينيّ راجع 150].
|
1500 782 Haec
sacrosancta oecumenica et generalis Tridentina Synodus, in
Spiritu Sancto legitime congregata, in ea praesidentibus eisdem
tribus Apostolicae Sedis legatis, magnitudinem rerum
tractandarum considerans, praesertim earum, quae duobus illis
capitibus de exstirpandis haeresibus et moribus reformandis
continentur, quorum causa praecipue est congregata, ... Symbolum
fidei, quo sancta Romana Ecclesia utitur, tamquam principium
illud, in quo omnes, qui fidem Christi profitentur, necessario
conveniunt, ac fundamentum firmum et unicum, contra quod portae
inferi numquam praevalebunt (cf. Mt 16,18), totidem verbis,
quibus in omnibus ecclesiis legitur, exprimendum esse censuit.
(Sequitur Symbolum 'Nicaeno- Constantinopolitanum' : DS 150). |
1501 – 1508:
الجلسة الرابعة، 8 نيسان 1546
1) قرار في تقبّل الكتب المقدّسة والتقاليد
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1501-
المجمع
التريدنتيني المسكوني والعام المقدس، المنعقد شرعياً في الروح القدس،
... يجعل دائماً أمام عينيه، وهو يزيل الأضاليل، نيّة الحفاظ، في
الكنيسة، على نصاعة الإنجيل الذي وعد به الأنبياء قبلاً في الأسفار
المقدسة، وأعلنه سيّدنا يسوع المسيح، ابن الله بلسانه، ثمّ طلب من رسله
أن يبشرّوا به كلّ خليقة، على أنّه ينبوع كل معرفة خلاصيّة، وكلّ قاعدة
أخلاقية (رَ متى 16 : 15).
وهو يرى
بوضوح أيضاً أنّ هذه الحقيقة وهذه القاعدة هما في بطن الكتب المكتوبة،
كما هما في التقاليد غير المكتوبة، تقبّلهما الرسل من فم المسيح نفسه،
أو تناقلهما الرسل يداً بيد بإملاء الروح القدس، ووصلتا هكذا إلينا.
ولهذا، على
مثال الآباء القويمي الإيمان، يتقبّل هذا المجمع المقدس ويُحلّ، بنفس
عاطفة التقوى ونفس الاحترام، جميع أسفار العهدين القديم والجديد، إذ
أنّ الله هو واضعهما الوحيد، والتقاليد نفسها المتعلّقة بالإيمان
والأخلاق، على أنّها منقولة عن لسان المسيح أو من إملاء الروح القدس،
ومحفوظة في الكنيسة الكاثوليكية بلا انقطاع.
وقد رأى من
المستحسن أن يُضمّ إلى هذا القرار قائمة الأسفار المقدسة، لكي لا يخامر
أحداً شكّ في موضوع الأسفار التي تقبّلها المجمع، وهي كما يلي:
|
1501 783 Sacrosancta
oecumenica et generalis Tridentina Synodus, in Spiritu Sancto
legitime congregata, ... hoc sibi perpetuo ante oculos
proponens, ut sublatis erroribus puritas ipsa Evangelii in
Ecclesia conservetur, quod promissum ante per Prophetas in
Scripturis sanctis Dominus noster Jesus Christus Dei Filius
proprio ore primum promulgavit, deinde per suos Apostolos
tamquam fontem omnis salutaris veritatis et morum disciplinae
'omni creaturae praedicari' (Mc 16.15) jussit; perspiciensque,
hanc veritatem et disciplinam contineri in libris scriptis et
sine scripto traditionibus, quae ab ipsius Christi ore ab
Apostolis acceptae, aut ab ipsis Apostolis Spiritu Sancto
dictante quasi per manus traditae ad nos usque pervenerunt,
orthodoxorum Patrum exempla secuta, omnes libros tam Veteris
quam Novi Testamenti, cum utriusque Unus Deus sit auctor, nec
non traditiones ipsas, tum ad fidem, tum ad mores pertinentes,
tamquam vel oretenus a Christo, vel a Spiritu Sancto dictatas et
continua successione in Ecclesia catholica conservatas, pari
pietatis affectu ac reverentia suscipit et veneratur. Sacrorum
vero librorum indicem huic decreto adscribendum censuit, ne cui
dubitatio suboriri possit, quinam sint, qui ab ipsa Synodo
suscipiuntur. Sunt vero infra scripti. |
|
1502-
في العهد
القديم: خمسة أسفار لموسى هي: التكوين، والخروج، والأحبار، والعدد،
وتثنية الاشتراع، أسفار يشوع، والقضاة، وراعوت، وأسفار الملوك الأربعة،
وسفر أخبار الأيّام، سفر عزرا الأول، والثاني الذي يقال له سفر نحميا،
وطوبيّا، ويهوديت، وأستير، وأيّوب، ومزامير داود وهي مئة وخمسون
مزموراً، وإرميا مع باروك، وحزقيال، ودانيال، والأنبياء الصغار الاثنا
عشر أي هوشع، ويوئيل، وعاموس، وعوبديا، ويونان، وميخا، ونحوم، وحبقوق،
وصفنيان وحجّاي، وزكريّا، وملاخي، وسفر المكابييّن، الأول والثاني.
|
1502 784 Testamenti
Veteris: Quinque Moisis, id est Genesis, Exodus, Leviticus,
Numeri, Deuteronomium; Iosue, Iudicum, Ruth, quatuor Regum, duo
Paralipomenon, Esdrae primus et secundus, qui dicitur Nehemias,
Tobias, Iudith, Esther, Iob, Psalterium Davidicum centum
quinquaginta psalmorum, Parabolae, Ecclesiastes, Canticum
Canticorum, Sapientia, Ecclesiasticus, Isaias, Ieremias cum
Baruch, Ezechiel, Daniel, duodecim Prophetae minores, id est
Osea, Ioel, Amos, Abdias, Ionas, Michaeas, Nahum, Habacuc,
Sophonias, Aggaeus, Zacharias, Malachias; duo Machabaeorum
primus et secundus. |
|
1503-
في العهد
الجديد: الأناجيل الأربعة لمتى ومرقس ولوقا ويوحنا؛ أعمال الرسل بقلم
لوقا؛ رسائل الرسول بولس الأربع عشرة، إلى الرومانييّن، اثنتان إلى
الكورنثيّين، إلى الغلاطييّن، إلى الأفسسييّن، إلى الفبليبيين، إلى
الكولسييّن، اثنتان إلى التسّالونيكيين، اثنتان إلى تيموثيوس، إلى تيطس،
إلى فيلمون، إلى العبرانييّن، اثنتان لبطرس الرسول، ثلاث ليوحنا
الرسول، واحدة ليعقوب الرسول، واحدة ليهوذا الرسول، ورؤيا يوحنا
الرسول.
|
1503 784 Testamenti
Novi: Quatuor Evangelia, secundum Matthaeum, Marcum, Lucam,
loannem; Actus Apostolorum a Luca Evangelista conscripti,
quatuordecim epistolae Pauli Apostoli, ad Romanos, duae ad
Corinthios, ad Galatas, ad Ephesios, ad Philippenses, ad
Colossenses, duae ad Thessalonicenses, duae ad Timotheum, ad
Titum, ad Philemonem, ad Hebraeos; Petri Apostoli duae, Ioannis
Apostoli tres, Jacobi Apostoli una, Judae Apostoli una, et
Apocalypsis Joannis Apostoli. |
|
1504-
إذا لم
يتقبّل أحدٌ هذه الأسفار على أنّها مقدسة وقانونية في مجملها، مع جميع
أقسامها، كما جرت العادة أن تقرأ في الكنيسة الكاثوليكية، وكما توجد في
الطبعة المنتشرة (Vulgata)
اللاتينية القديمة؛ إذا احتقر التقاليد السابقة عن معرفة واختيار حرّ،
فليكن محروماً.
|
1504 784 Si quis
autem libros ipsos integros cum omnibus suis partibus, prout in
Ecclesia catholica legi consueverunt et in veteri vulgata latina
editione habentur, pro sacris et canonicis non susceperit, et
traditiones praedictas sciens et prudens contempserit: anathema
sit. |
|
1505-
فليدرك الجميع هكذا النظام والنهج اللذين سيتّبعهما المجمع، بعد وضع
أسس الاعتراف بالإيمان، ولا سيّما الشهادات والأسناد التي سيعتمدها
لتثبيت العقائد وإصلاح الأخلاق في الكنيسة.
|
1505 784 Omnes itaque
intelligant, quo ordine et via ipsa Synodus post iactum fidei
confessionis fundamentum sit progressura, et quibus potissimum
testimoniis ac praesidiis in confirmandis dogmatibus et
instaurandis in Ecclesia moribus sit usura. |
2) مرسوم في الطبعة المنتشرة للكتاب المقدّس وطريقة تفسير الكتاب
المقدّس
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1506-
وإلى ذلك
فالمجمع المقدّس نفسه رأى من المفيد جداً لكنيسة الله أن تعرف أياً من
طبعات الأسفار المقدسة اللاتينية المنتشرة تكون الأصلية فتعتمد: وقد
أقرّ وأعلن أنّ الطبعة المنتشرة القديمة (فولغاتا)، التي وافقت عليها
الكنيسة نفسها باعتمادها لها قروناً كثيرة، يجب أن تُعدّ أصيلةً في
الدروس العامّة، والنقاشات، والمواعظ، والشروح، ولا يجرؤنّ أحدٌ ويحمله
الغرور على رفضها لأيّ عذرٍ من الأعذار [رَ 3825].
|
1506 785 Insuper
eadem sacrosancta Synodus considerans, non parum utilitatis
accedere posse Ecclesiae Dei, si ex omnibus latinis editionibus,
quae circumferuntur sacrorum librorum, quaenam pro authentica
habenda sit, innotescat: statuit et declarat, ut haec ipsa vetus
et vulgata editio, quae longo tot saeculorum usu in ipsa
Ecclesia probata est, in publicis lectionibus, disputationibus
praedicationibus et expositionibus pro authentica habeatur et
quod nemo illam reicere quovis praetextu audeat vel praesumat
(cf. DS 3825). |
|
1507-
وعلاوةً على ذلك، ولكي يضبط النفوس الصّعبة المراس، يقرّ أنّه لا يجوز
لأحد، في أمور الإيمان أو الأخلاق المتعلّقة بهيكلية الإيمان المسيحيّ،
أن يتجرأ، مستنداً إلى حكم واحد، على شرح الكتاب المقدس مائلاً بمعناه
إلى النحو الذي يراه هو، مخالفاً بذلك المعنى الذي اعتمدته وتعتمده
أمّنا الكنيسة المقدسة، التي يرجع إليها أن تبتَّ في معنى الأسفار
المقدسة وشرحها الحقيقيّ، أو مخالفاً أيضاً ما اتّفقت عليه آراء
الآباء، وإن لم تنشر شروحٌ من هذا النوع على الإطلاق...
|
1507 786 Praeterea ad
coercenda petulantia ingenia decernit, ut nemo, suae prudentiae
innixus, in rebus fidei et morum, ad aedificationem doctrinae
christianae pertinentium, sacram Scripturam ad suos sensus
contorquens, contra eum sensum, quem tenuit et tenet sancta
mater Ecclesia, cujus est judicare de vero sensu et
interpretatione Scripturarum sanctarum, aut etiam contra
unanimem consensum Patrum ipsam Scripturam sacram interpretari
audeat, etiamsi hujusmodi interpretationes nullo umquam tempore
in lucem edendae forent... |
|
1508-
ولكن المجمع المقدس يريد أيضاً، وعلى حقّ، أن يضع للطَّابعين قانوناً
في الموضوع... وهو يقرّر ويبتّ أن يُطبع الكتاب المقدس، ولا سيّما
الطبعة المنتشرة القديمة، على أدقّ وأكمل وجهٍ ممكن؛ ولا يجوز لأحد أن
يطبع أو يطلب طبع أيّ كتاب يعالج الموضوعات المقدسة بدون ذكر اسم
المؤلف، وأن يبيعه أو أن يحفظه عنده، ما لم ينظر الأسقف المحلّي في هذه
الكتب ويوافق عليها...
|
1508 786 Sed et
impressoribus modum in hac parte, ut par est, imponere volens...
statuit, ut posthac sacra Scriptura, potissimum vero haec ipsa
vetus et Vulgata editio quam emendatissime imprimatur, nullique
liceat imprimere vel imprimi facere quosvis libros de rebus
sacris sine nomine auctoris, neque illos in futurum vendere aut
etiam apud se retinere, nisi primum examinati probatique fuerint
ab Ordinario... |
1510- 1516-
الجلسة الخامسة، 17 حزيران 1546: مرسوم في الخطيئة الأصلية
|
ترجمة النص
اللاتيني |
النص
اللاتيني |
|
1510-
لكي يظلَّ
إيماننا الكاثوليكيّ الذي بدونه يستحيل إرضاء الله" (عب 11 : 6)، بعد
تخلّصه من الأضاليل، كاملاً وناصع الطهارة، ولكي لا تعبث بالشعب
المسيحيّ كلّ ريح تعليم (رَ أف 4 : 14).
- إذ أنّ
الحيّة القديمة (رَ رؤ 12 : 9؛ 20 : 2)، العدّوة الدائمة للجنس
البشريّ، في ما بين الشرور الكثيرة التي تبلبل اليوم كنيسة الله، بعثت،
في شأن الخطيئة الأصليّة وعلاجها، لا خصوماتٍ جديدةً وحسب، بل خصومات
قديمة أيضاً – فالمجمع التريدنتينيّ المسكوني والعام المقدّس... يريد
القيام بهدي الضالين، وتثبيت المتردّدين.
وهو،
مستنداً إلى شهادة الكتب المقدسة، والآباء القدّيسين، والمجامع الأكثر
توثقاً، وحكم وموافقة الكنيسة نفسها، يقرّر، ويعترف، ويعلن ما يلي في
شأن الخطيئة الأصلية.
|
1510 787 Ut fides
nostra catholica, 'sine qua impossibile est placere Deo' (Hebr
11,6), purgatis erroribus in sua sinceritate integra et illibata
permaneat, et ne populus christianus 'omni vento doctrinae
circumferatur' (Eph 4, 14), cum serpens ille antiquus, humani
generis perpetuus hostis, inter plurima mala, quibus Ecclesia
Dei his nostris temporibus perturbatur, etiam de peccato
originali eiusque remedio non solum nova, sed etiam vetera
dissidia excitaverit: sacrosancta oecumenica et generalis
Tridentina Synodus... iam ad revocandos errantes et nutantes
confirmandos accedere volens, sacrarum Scripturarum et sanctorum
Patrum ac probatissimorum conciliorum testimonia et ipsius
Ecclesiae iudicium et consensum secuta, haec de ipso peccato
originali statuit, fatetur ac declarat: |
|
1511-
1.
إذا لم
يعترف أحدٌ بأنّ الإنسان الأول، آدم، بعدما خالف وصية الله في الفردوس،
فقد حالاً القداسة والبرارة اللّتين أقيم فيهما، وجلب الإهانة التي
قامت على تلك المخالفة، غضب الله وسخطه، ومن ثمّ الموت الذي كان الله
قد هدّده به، ومع الموت الأسر في قبضة من "أصبح له سلطان الموت، أعني
إبليس (عب 2 : 14)، وأنّه بالإهانة التي قامت على هذه المخالفة تحوّل
آدم كلياً، بنفسه وجسده، إلى حالة أدنى (رَ 371)؛ فليكن محروماً.
|
1511 788
1. Si quis non confitetur,
primum hominem Adam, cum mandatum Dei in paradiso fuisset
transgressus, statim sanctitatem et iustitiam, in qua
constitutus fuerat, amisisse incurrisseque per offensam
praevaricationis huiusmodi iram et indignationem Dei atque ideo
mortem, quam antea illi comminatus fuerat Deus, et cum morte
captivitatem sub eius potestate, 'qui mortis' deinde 'habuit
imperium' (Hebr 2, 14), hoc est diaboli, 'totumque Adam per
illam praevaricationis offensam secundum corpus et animam in
deterius commutatum fuisse' (cf. DS 371): anathema sit. |
|
1512-
2.
"إذا أثبت
أحدٌ أنّ مخالفة آدم لم تجلب الضرر إلاّ عليه وحده دون ذرّيته" وأنّه
فقد القداسة والبرارة التي منحه إيّاها الله، وانحصر ذلك الفقدان فيه
دوننا، أو أنّه، وقد تلطّخ بخطيئة المعصية، "لم ينقل إلاّ الموت"
وعقوبات "الجسد إلى الجنس البشريّ كلّه، لا الخطيئة التي هي موت
النفس": فليكن محروماً، "لأنه يناقض الرسول الذي يقول: "بإنسانٍ واحد
دخلت الخطيئة إلى العالم، وبالخطيئة الموت، وهكذا اجتاز الموت إلى جميع
الناس لأنّ جميعهم قد خطئوا" (رو 5 : 12) (رَ 372).
|
1512 789
2. 'Si quis Adae
praevaricationem sibi soli et non eius propagini asserit
nocuisse', acceptam a Deo sanctitatem et iustitiam, quam
perdidit sibi soli et non nobis etiam eum perdidisse; aut
inquinatum illum per inoboedientiae peccatum 'mortem' et poenas
'corporis tantum in omne genus humanum transfudisse, non autem
et peccatum, quod mors est animae': an. s. 'cum contradicat
Apostolo dicenti: 'Per unum hominem peccatum intravit in mundum,
et per peccatum mors et ita in omnes homines mors pertransiit,
in quo omnes peccaverunt' (Rom 5, 12: cf. DS 372). |
|
1513-
3. إذا أثبت أحدٌ أنّ خطيئة
آدم هذه – وهي واحدةٌ في مصدرها، ومنقولةٌ بالوراثة لا بالتمثّل، هي
خطيئة كلّ واحد – تزال بقوى الطبيعة البشرية، أو بعلاج غير استحقاق
الوسيط الوحيد، سيّدنا يسوع المسيح (رَ 1347) الذي صالحنا مع الله بدمه
(رَ رو 5 : 9...)، و"صار لنا حكمةً وبرّاً وقداسةً" (1 كو 1 : 30)؛ أو
إذا أنكر أنّ استحقاق يسوع المسيح هذا ينال البالغين والأطفال بسرّ
المعمودية الممنوح حسب صيغة الكنيسة واستعمالها: فليكن محروماً. إذ
"ليس تحت السماء اسمٌ آخر أُعطي في الناس، به ينبغي أن تخلص" (أع 4 :
12) ومن ثم هذه الكلمة: "ها هوذا حمل الله الذي يرفع خطيئة العالم" (يو
1 : 29)، وهذه "أنتم الذين، اعتمدوا للمسيح، قد لبستم المسيح" (غلا 3 :
27).
|
1513 790
3. Si quis hoc Adae
peccatum, quod origine unum est et propagatione, non imitatione
transfusum omnibus inest unicuique proprium, vel per humanae
naturae vires, vel per aliud remedium asserit tolli, quam per
meritum unius mediatoris Domini nostri Jesu Christi (cf DS
1340), qui nos Deo reconciliavit in sanguine suo, "factus nobis
justitia, sanctificatio et redemptio" (Cor1 1.30); aut negat,
ipsum Christi Jesu meritum per baptismi sacramentum, in forma
Ecclesiae rite collatum, tam adultis quam parvulis applicari:
an. s. Quia "non est aliud nomen sub caelo datum hominibus, in
quo oporteat nos salvos fieri" (Act 4.12). Unde illa vox: "Ecce
agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi" (cf Jo 1.29). Et illa:
"Quicumque baptizati estis, Christum induistis" (Gal 3.27). |
|
1514-
4. "إذا أنكر أحدٌ أنّه يجب
أن يعمّد الأطفال عند وضع أمّهاتهم لهم"، وإن كان والدوهم معمَّدين،
"أو قال إنّهم معمّدون لمغفرة الخطايا، ولكنّهم لا يحملون شيئاً من
الخطيئة الأصلية الآتية من آدم والتي يجب التكفير عنها بغسل التجدّد"
للحصول على الحياة الأبدية، "ويكون من ذلك بالنسبة إليهم أنّ صيغة
المعمودية لمغفرة الخطايا لا معنى حقيقياً لها، بل معنى خاطئ": فليكن
محروماً. إذ لا يمكن أن يفهم قول الرسول على غير هذا المعنى: "بإنسانٍ
واحد دخلت الخطيئة إلى العالم، وبالخطيئة الموت، وهكذا اجتاز الموت إلى
جميع الناس لأنّ جميعهم قد خطئوا" (رو 5 : 12) وهذا ما فهمته أبداً
الكنيسة الكاثوليكية المنتشرة في كلّ مكان. فبسبب قاعدة الإيمان هذه
الواردة من تقليد الرسل "أنّ الأطفال أنفسهم، الذين لم يستطيعوا بعد أن
يقترفوا خطيئة، يعمَّدون حقيقةً لمغفرة الخطايا لكي يتبرّروا بالولادة
الجديدة ممّا حملوه معهم بالولادة". [223]. "فليس أحدٌ يقدر أن يدخل
ملكوت الله، ما لم يولد من الماء والروح". (يو 3 : 5).
|
1514 791
4. "Si quis parvulos recentes ab uteris matrum
baptizandis negat", etiam si fuerint a baptizatis parentibus
orti, "aut dicit, in remissionem quidem peccatorum eos
baptizari, sed nihil ex Adam trahere originalis peccati, quod
regenerationis lavacro necesse sit expiari" ad vitam aeternam
consequendam, "unde fit consequens, ut in eis forma baptismatis
in remissionem peccatorum non vera, sed falsa intelligatur: an.
s. Quoniam non aliter intelligendum est id, quod dicit
Apostolus: 'per unum hominem peccatum intravit in mundum, et per
peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit, in quo
omnes peccaverunt' (Rom 5.12), nisi quemadmodum ecclesia
catholica ubique diffusa semper intellexit. Propter hanc enim
regulam fidei, ex traditione Apostolorum, "etiam parvuli, qui
nihil peccatorum in semetipsis adhuc committere potuerunt, ideo
in remissionem peccatorum veraciter baptizantur, ut in eis
regeneratione mundetur, quod generatione contraxerunt" (cf
D.102).
"Nisi
enim quis renatus fuerit ex aqua et Spiritu Sancto, non potest
introire in regnum Dei" (Jo 3.5) |
|
1515-
5. إذا أنكر أحدٌ أن جرم
الخطيئة الأصلية قد غفر بنعمة سيّدنا يسوع المسيح التي تمنحها
المعمودية، أو إذا أثبت أنّ كلّ ما له في الحقيقة طابع خطيئة لا يزال
كلياً، ولكنّه يشطب فقط أو لا يحسب: فليكن محروماً.
وهكذا فليس
في من ولدوا ولادةً جديدةً موضوعٌ يسخط الله، إذ إنّه "ليس بعد من
قضاء" (رو 8 : 1) للذين في الحقيقة "دفنوا مع المسيح. في المعمودية
للموت" (رو 6 : 4). الذين لا يسلكون بحسب الجسد" (رو 8 : 5) بل خلعوا
الإنسان العتيق ولبسوا الإنسان الجديد بحسب الله (رَ أف 4 : 22 – 24؛
كول 3 : 9...) فصاروا أبراراً، بغير دنس، وأطهاراً، لا عيب فيهم، أبناء
الله المحبوبين، "ورثة الله ووارثين مع المسيح" (رو 8 : 17)، بحيث لا
يحول شيٌ دون دخولهم إلى السّماء. أن تبقى الشهوة، أو بؤرة الخطيئة عند
المعمّدين، هذا المجمع المقدس يعترف به ويذهب إليه؛ وهذه الشهوة بقيت
لكي تقاوم، وهي لا تلحق أذىً بمن لا ينقادون لها ومن يقاومونها بشجاعةٍ
بنعمة المسيح. وإلى ذلك "فالمصارع لا يحرز الإكليل ما لم يصارع على
مقتضى الأصول" (2 تيم 2 : 5) وهذه الشهوة التي يدعوها الرسول أحياناً
"خطيئة" (رو 6 : 12 – 15؛ 7: 7؛ 14: 20)، يعلن المجمع المقدس أنّ
الكنيسة الكاثوليكية لم تفهم قطّ بذلك أنّها دعيت خطيئة لكونها في
الحقيقة خطيئة عند من ولدوا ولادةً جديدة، ولكن لأنّها تأتي من الخطيئة
وتشدّ إليها. إذا فكّر أحدٌ خلاف ذلك: فليكن محروماً.
|
1515 792
5. Si quis per Iesu Christi
Domini nostri gratiam, quae in baptismate confertur, reatum
originalis peccati remitti negat, aut etiam asserit non tolli
totum id, quod veram et propriam peccati rationem habet, sed
illud dicit tantum radi aut non imputari : an. s. In renatis
enim nihil odit Deus, quia 'nihil est damnationis iis, qui vere
consepulti sunt cum Christo per baptisma in mortem' (Rom 6, 4),
qui 'non secundum carnem ambulant' (Rom 8,1), sed veterem
hominem exuentes et novum, qui secundum Deum 'creatus est,
induentes' (cf: Eph 4,22ss; Col 3,9s), innocentes, immaculati,
puri, innoxii ac Deo dilecti filii effecti sunt, 'heredes quidem
Dei, coheredes autem Christi' (Rom 8,17), ita ut nihil prorsus
eos ab ingressu caeli remoretur. Manere autem in baptizatis
concupiscentiam vel fomitem, haec sancta Synodus fatetur et
sentit; quae cum ad agonem relicta sit, nocere non
consentientibus et viriliter per Christi Iesu gratiam
repugnantibus non valet. Quin immo 'qui legitime certaverit,
coronabitur' (2 Tim 2,5). Hanc concupiscentiam, quam aliquando
Apostolus 'peccatum' (cf. Rom 6,12ss; 7,7 14-20) appellat,
sancta Synodus declarat, Ecclesiam catholicam numquam
intellexisse, peccatum appellari, quod vere et proprie in
renatis peccatum sit, sed quia ex peccato est et ad peccatum
inclinat. Si quis autem contrarium senserit: an. s. |
|
1516-
6.
ومع ذلك
فهذا المجمع المقدس نفسه يُعلن أن ليس في نيّته أن يعرض في هذا القرار
الذي يعالج الخطيئة الأصلية، للطوباوية العذراء مريم الطاهرة، والدة
الإله، ولكنّه يدعو إلى التقيّد بمقرّرات البابا سكستس الرابع، السعيد
الذكر، تحت طائلة العقوبات التي تنطوي عليها، وهو يجدّدها (1400؛ 1425
– 1426).
|
1516 792
6. Declarat tamen haec ipsa
sancta Synodus, non esse suae intentionis, comprehendere in hoc
decreto, ubi de peccato originali agitur, beatam et immaculatam
Virginem Mariam Dei genitricem, sed observandas esse
constitutiones felicis recordationis Sixti Papae IV, sub poenis
in eis constitutionibus contentis, quas innovat (DS 1400,
1425s). |
|